Συντάκτης Δημοσιεύσεις

5 Ιουλίου 2016 στις 9:43 πμ

Είμαι η Βίκυ. Έχω μια κόρη 12 ετών και ένα γιο 7 ετών.

Είμαι σε διάσταση από τον περασμένο Σεπτέμβρη από δική μου επιλογή, κάτι που ο πατέρας των παιδιών δυσκολεύεται ακόμη και τώρα να αποδεχτεί.

Λόγω της αποχής των δικηγόρων δεν έχουμε ετοιμάσει το μεταξύ μας συμφωνητικό και αναγκαστικά πορευόμαστε με ό,τι έχουμε συμφωνήσει προφορικά.

Αυτό που με απασχολεί είναι το εξής: Τους τελευταίους 7 μήνες αρνείται να μου μιλήσει και να συνεννοηθεί μαζί μου για οτιδήποτε αφορά τα παιδιά και έχει κάνει «αγγελιοφόρο» την κόρη μας, που είναι στη δύσκολη περίοδο της προεφηβείας. Την έχει φορτώσει με ευθύνες και άγχη που ένα παιδί στην ηλικία της δεν θα έπρεπε να έχει. Επιπλέον, υποφέρει και ο γιος μας, δεδομένου πως ο μπαμπάς του τον βλέπει ως πηγή πληροφοριών για εμένα και τον ταλαιπωρεί συνεχώς με ερωτήσεις.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι αυτή η κατάσταση είναι απολύτως καταστροφική για τα παιδιά μας. Εφόσον αρνείται κατηγορηματικά να μου μιλήσει, αναγκάζομαι να τον ενημερώνω μέσω messenger για όλα όσα πρέπει να γνωρίζει, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τα απαλλάξω από το τεράστιο άγχος και το φόβο που τους προκαλεί.

Επίσης, έχω συμβουλευτεί παιδοψυχολόγο και ακολουθώ τις συμβουλές της κατά γράμμα. Προσπαθώ να συζητώ μαζί τους κάθε θέμα, να το αποδομώ και να το βλέπουμε στις διαστάσεις που πρέπει, να απαλλάσσω τα παιδιά από το άγχος και τις ενοχές και να τα ενδυναμώνω, έτσι ώστε να μην επηρεάζεται η ψυχολογία τους. Προσπαθώ, επίσης, να τους παρέχω αγάπη, στοργή, κατανόηση και θαλπωρή. Είμαι κοντά τους από κάθε άποψη.

Νιώθω, όμως, πως ό,τι κι αν κάνω, δεν είναι αρκετό για να «διορθώσω τη ζημιά». Εξακολουθούν να φοβούνται.

Έχετε βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις; Πώς τις έχετε αντιμετωπίσει; Με ποιους τρόπους προστατεύσατε εσείς τα δικά σας παιδιά; Υπάρχει τρόπος να διασφαλιστεί το καλό των παιδιών στο μεταξύ μας συμφωνητικό;

Σας ευχαριστώ!

  • Το θέμα τροποποιήθηκε 1 έτος, 2 μήνες πριν από Φωτογραφία του/της vasilikikor vasilikikor

5 Ιουλίου 2016 στις 11:38 πμ

Γεια σου Βίκυ. Προσωπικά δεν έχω βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση, αλλά ο χειρισμός σου μου φαίνεται πολύ σωστός και κατα τη γνώμη μου δεν θα πρέπει να έχεις αμφιβολίες εφόσον δίνεις στα παιδιά τη συναισθηματική στήριξη που χρειάζονται. Ο πατέρας δείχνει ανωριμότητα φορτώνοντας τα παιδιά με όλα αυτά αλλά η ζημιά δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαντάζεσαι. Να είσαι δίπλα στα παιδιά και μη φοβάσαι.

5 Ιουλίου 2016 στις 1:26 μμ

Κάτια, σε ευχαριστώ για την απάντησή σου και τα καλά σου λόγια!