Συντάκτης Δημοσιεύσεις

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 1:58 πμ

Τα νεκροταφεία πάντα με προκαλούσαν φόβο.Μετά τον θάνατο του άντρα μου όχι μόνο δεν τα φοβάμαι αλλά πηγαίνω κ μόνη κάθε χρόνο μετα την Ανάσταση μεσάνυχτα.Εχει γίνει για μένα ένα πολύ οικείο μέρος για μένα.Εκεινο όμως που δεν μπορώ ακομα να κάνω κ δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτε είναι να παω το παιδί μου.Νομίζω ότι θα μου είναι πολύ δύσκολο.θα μου πείτε οτι το παιδί είναι μικρό ακόμα αλλά σκέφτομαι την μέρα που θα μου το ζητήσει κ τρέμω.

  • Το θέμα τροποποιήθηκε 2 χρόνια, 8 μήνες πριν από  socialadmin

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 9:58 πμ

καλημερα μαγδαληνη……τα νεκροταφεια ειναι τρομαχτικα (κακως)σε οσους δεν εχουν καποιον αγαπημενο εκει.Το παιδι σ εχει εκει το πατερα του.Εχοντας χασει κι εγω μικρη το πατερα μου(7χρ)θελω να σ πω πως παντα ενιωθα τα νεκκροταφεια σα δευτερο μ σπιτι.Οχι μονο δε κατανοουσα οσους τρομαζαν αλλα θυμωνα κιολας .Τα παιδια μου απο μωρα τα περνω μαζι μου οταν παω κ σιγουρα δε νιωθουν αβολα ουτε κατι αλλο περιεργο……Να το περνεις μαζι σου απο τωρα.

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:10 μμ

καλημέρα κι από μένα.

Όταν ο πατέρας της κόρης μου έφυγε σε τροχαίο, εκείνη ήταν 9 ετών. Πήγαμε στην κηδεία κανονικά στην εκκλησία, αλλά στο νεκροταφείο δεν ακολουθήσαμε. Της αγόρασα μια κούκλα και πήγαμε στην παιδική χαρά για λίγο. Μετά από μερικές μέρες όμως, πήγε με τη γιαγιά της. Τώρα πηγαίνει μια φορά το χρόνο. Δεν κλαίει απλά του λέει ένα τραγούδι. Δεν το βλέπει αρνητικά. Νομίζω όπως είπε και η Αγγελική. Το βλέπει σαν κάτι το φυσιολογικό. Ο φόβος ο δικός μας είναι που κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στα παιδιά. Εκείνα θα το πάρουν με τον πιο απλό και σωστό τρόπο.

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:13 μμ

Κορίτσια καλησπέρα σας! Ο άντρας μου πέθανε πριν από 3 χρόνια ακριβώς. Τα κοριτσάκια μας ήταν 2,5 και 3,5 ετών. Από την πρώτη στιγμή είπαμε για τον θάνατο του μπαμπά αλλά δεν τα έχω πάει ακόμα στον τάφο. Αν και έχουμε μιλήσει για τον τάφο δεν έχουμε πάει ποτέ. Εντάξει και εγώ δεν τους λέω» τώρα πάω να ανάψω τα καντηλάκια». Σίγουρα θα πάμε κάποια στιγμή αλλά είναι νωρίς ακόμα- για τα δικά μου τα παιδιά μιλάω πάντα!

Αν και να σας πω την αλήθεια έχω αραιώσει και εγώ πολύ τις επισκέψεις μου. Με ενοχλεί πολύ να πηγαίνω στο νεκροταφείο. Δεν μπορώ να τον σκέφτομαι κάτω από το μάρμαρο. Από την άλλη όταν δεν πηγαίνω αισθάνομαι καλύτερα. Ηρεμώ περισσότερο αν κοιτώ τις φωτογραφίες μας, παρά στο νεκροταφείο.

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:36 μμ

Καλημερα σε ολους . και μενα πεθανε σχεδον πριν απο 3 χρονια , ειναι πολυ λιγες οι φορες που πηγα και δεν ξερω και αν θα ξαναπαω! Με τα παιδια πηγα μια φορα και αυτο για να δει ομικρος που ηταν τοτε 5 χρονων το μνημα του μπαμπα του γιατι οταν του εξηγουσα σχεδον καθημερινα δεν μπορουσε να το καταλαβει, απο τοτε δεν μου εχουν ζητησει να τους ξαναπαω και δεν το βρισκω απαραιτητο. Και εγω προτιμω να τον θυμαμαι οπως ηταν και οχι μεσα στο μνημα αλλωστε δεν τον θυμασαι οταν πηγαινεις μονο στο νεκροταφειο αλλα απο το πρωι που θα ξυπνησω μεχρι το βραδυ που θα κοιμηθω , απο τις φωτογαφειες και τα βιντεο και μεσα απο τα ματια των παιδιων μας.

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:43 μμ

Γεια σας, δεν έχω διαβάσει τα προηγούμενα ποστ, αλλά θα παραθέσω κι εγώ την εμπειρία μου. Όταν πέθανε ο άντρας μου η κόρη μου ήταν 2 χρ και 9 μηνών και η μπέμπα 9 ημερών και το μεγάλο μου άγχος  τις πρώτες ώρες ήταν «πώς θα το πω στο παιδί». Μίλησα με μια ψυχολόγο από τη «μέριμνα» και μου είπε ότι όταν εγώ νιώσω έτοιμη πρέπει να της πω με απλά λόγια (χωρίς εξωραϊσμούς) ότι συνέβη κάτι σπάνιο και πολύ άσχημο στο μπαμπά και πέθανε, δλδ σταμάτησε η καρδούλα του και δεν μπορεί πια να μιλήσει ή να περπατήσει. Το σώμα του το έχουμε βάλει σε ένα κουτί και το φυλάμε σε ένα μέρος που το λέμε νεκροταφείο. Η ψυχολόγος μου είπε να μην πω τον πήρε ο θεός κτλ και εγώ επέλεξα να της πω αυτό που πιστεύω, ότι δλδ ο μπαμπάς μας αγαπούσε πολύ και αυτή η αγάπη είναι πάντα μαζί μας και μας φροντίζει. Επίσης, τη ρώτησα αν ήθελε να πάει στον τάφο του μπαμπά και δέχτηκε, αν και δεν είχε πολυκαταλάβει τι είναι ο τάφος. Την πρώτη φορά που πήγε ήταν στα εννιάμερα και όταν είδε τη φωτογραφία του στο μνήμα χάρηκε ¨: ο μπαμπάς μου !, φώναζε, αλλά απογοητεύτηκε όταν κατάλαβε ότι δεν θα τον συναντήσει. Από τότε (έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος) έχουμε πάει λίγες φορές, γιατί εμένα δεν μου αρέσει να πηγαίνω στον τάφο, δεν νιώθω ότι ο άντρας μου είναι εκεί. Κάθε φορά που είναι να πάμε , όμως, πάντα τη ρωτάμε αν θέλει να έρθει μαζί, κι αν θέλει την παίρνουμε. Το υγιές είναι να αφήνεις το παιδί να συμμετέχει στο θρήνο όσο εκείνο επιθυμεί και με τον τρόπο που το εκφράζει.

 

11 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:50 μμ

Εγώ έχασα τον πατέρα μου 1 μήνα σχεδόν αφού γέννησα τον γιο μου. Όταν ο μικρός λοιπόν ήταν περίπου 1,5-2 χρονών κ περπάταγε μόνος του, κ παρόλο που όλοι μού φώναζαν πως δεν έπρεπε να το κάνω κ πως ήταν πολύ μικρός, εγώ τον πήρα κ τον πήγα στο νεκροταφείο.  Άφησα το χεράκι του όταν φτάσαμε στην είσοδο, αυτός προχώρησε μπροστά κ εγώ ήμουν από πίσω του. Ακολούθησε την σωστή διαδρομή κ μόλις έφτασε μπροστά στον μνήμα μού είπε (-με τα δικά του λογάκια βέβαια-) «νάτο το ‘σπιτάκι’ του παππού» !!!
Συγκινήθηκα, ήταν σαν να «ήξερε» τον δρόμο, σαν κάποιος να τον καθοδηγούσε…. Βέβαια εδώ στη Σαντορίνη μην φανταστείτε πως τα νεκροταφεία είναι τεράστια, με πολλές διακλαδώσεις κ πολλούς διαδρόμους, πάραυτα ο μικρός ακολούθησε ακριβώς την ίδια διαδρομή με αυτή που ακολουθώ εγώ 10 χρόνια τώρα. Ένστικτο ? Ίσως….
Όσο ήμασταν λοιπόν εκεί ρώταγε διάφορα, δλδ πως μπαίνει ο παππούς στο ‘σπιτάκι’ του, πως είναι εκεί κάτω, γιατί δεν βγαίνει τώρα να τον δω, γιατι το ένα κ γιατί το άλλο, αλλά όλα με ήρεμο ύφος, τελείως ατάραχος. Από τότε πάμε πολύ συχνά μαζί, κ από πρόπερσι (που έκλεισε τα 8) έχουμε μοιράσει κ αρμοδιότητες γιατί θέλει λέει κ εκείνος να «φροντίζει» τον παππού : εκείνος το θυμιατό – εγώ το καντήλι – αυτός ανοιγοκλεινει τη βρύση – εγώ ποτίζω….
Έχει εξοικειωθεί με το χώρο, ποτέ δεν φοβήθηκε, ποτέ δεν έκανε κάτι ανάρμοστο, κ μάλιστα τα τελευταία χρόνια ζητάει να έρθει μαζί μου μετά την Ανάσταση που πάω κ ανάβω το καντήλι με το Άγιο Φως. Αυτό όμως δεν το έχω κάνει ακόμα γιατί δεν ξέρω πως μπορεί να αποτυπωθεί στο μυαλό του η εικόνα τη νύχτα με μοναδικό φως τα καντηλάκια. Ίσως από φέτος να το κάνουμε κ αυτό…..
Γι αυτό Μαγδαληνή μου μην αγχώνεσαι κ μην στεναχωριέσαι για το συγκεκριμένο θέμα. Να το πας το παιδί σου αλλά πρώτα προετοίμασέ το για το τι θα δει, κ βέβαια να είσαι κ εσύ προετοιμασμένη να απαντήσεις στις  ερωτήσεις που θα σου κάνει.  Κ μην φοβάσαι…. Τα παιδιά έχουν το δικό τους τρόπο να «μεταφράζουν» με το μυαλουδάκι τους πολλά πράγματα κ καταστάσεις. Πάντα εξαρτάται απο το πως θα το παρουσιάσουμε εμείς.
Εύχομαι η δική μου εμπειρία να σε βοήθησε…..

12 Φεβρουαρίου 2015 στις 9:46 πμ

Όταν , μετά από 12 ώρες από τον χαμο του άντρα μου, έπρεπε να ενημερώσω τα 7χρονα παιδιά μου για το γεγονός, μετά από συμβουλή παιδοψυχολόγου, τους είπα με απλά κατανοητά λόγια ότι ο η καρδιά του μπαμπά σταμάτησε, δεν μας ακούει , δεν μας βλέπει και δεν μπορεί να μας μιλήσει.Κι ότι θα τον βάλουμε σε ένα κουτί που ονομάζεται φέρετρο και θα τον πάμε στο νεκροταφείο για να τον βάλουμε κάτω από το χώμα και ότι θα του φτιάξουμε κι έναν τάφο. Τόσο απλά και σκληρά, τόσο πραγματικά και ρεαλιστικά…. Την ημέρα της κηδείας κι αφού τους είχα περιγράψει την διαδικασία επακριβώς, τους άφησα να επιλέξουν μόνοι τους το αν θα ήθελαν να είναι εκεί. Μου είπαν και οι δύο όχι και το σεβάστηκα. Έκτοτε, κάθε φορά που που έπρεπε να πάμε στα 9μερα, τρίμηνα, 6μηνα κτλ, πάντα τους ρωτούσα αν θέλουν να είναι εκεί, να πούμε μια προσευχή για τον μπαμπά.Άλλοτε ήθελαν να έρθουν κι άλλοτε όχι, άλλοτε ερχόταν μόνο ο ένας μου γιος κι άλλοτε ο άλλος.Μόνο στα σαράντα τους πήρα μαζί μου «υποχρεωτικά¨.Κάθε φορά που πηγαίναμε είχαμε ένα σκοπό…είτε να ανάψουμε το καντήλι, είτε να του πάμε ζωγραφιά και λουλούδια είτε να του πάμε χριστουγεννιάτικο δεντράκι για τα Χριστούγεννα. Οσες φορές πηγαίναμε οι τρεις μας ήταν πάντα καλύτερα.Οταν υπήρχαν συγγενείς και κλαίγανε, δεν θέλανε να έρθουν απαντώντας μου ότι «μαμά , εκεί όλοι κλαίνε» και γενικώς η συμπεριφορά τους ήταν αλλοπρόσαλλη (έτρεχαν πάνω κάτω, προφανώς δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν) . Θεωρώ σημαντικό να έχουν την ελευθερία να επιλέξουν το αν και πότε θα πάνε και δεν θέλω να τους πίεσω ποτέ σε αυτό. Τελευταία κι εγώ δεν θέλω να πηγαίνω….δεν βρίσκω νόημα . Τον θυμάμαι και τον σκέφτομαι κι από το σπίτι μου.Εξάλλου κι όταν πάω στο νεκροταφείο συνήθως δεν κλαίω, ούτε του λέω κάτι περισσότερο εκεί, μπροστά στον τάφο…
Πιστεύω ότι τα παιδιά θα εκφράσουν μόνα τους την ανάγκη να επισκεφτούν τον πατέρα τους και εγώ είμαι εκεί για να σεβαστώ τα συναισθήματά τους και να τα στηρίξω σε ό,τι αποφασίσουν.
Ο θάνατος είναι θάνατος και είναι μέρος της ζωής.Αλλοι το αντιλαμβάνονται νωρίς , όπως στις δικές μας περιπτώσεις, άλλοι αργότερα..Καλημέρα σας

12 Φεβρουαρίου 2015 στις 1:26 μμ

Καλησπέρα,είμαι η Ρένα μητέρα ενός αγοριού 7 χρονων και ενός κοριτσιού 9.Πριν 3 χρονια χασαμε τον μπαμπά μας σε ατύχημα . Νομίζω οτι το αν θα παει το παιδί στον τάφο του γονιου του είναι δική του απόφαση οσο αφορά σε ηλικίες σαν των δικών μου παιδιών.
Εμενα μου έχουν ξεκαθαρίσει οτι δεν θέλουν να π
ηγαινουν κ το σέβομαι. Εδώ εγώ και δεν το κάνω παρά μονο αν νιώσω την ανάγκη.
Δεν χρειάζεται να πιέζουμε τα παιδιά μας.
Πριν λίγες μέρες χάσαμε κ τον παππού τους κ πεθερο μου.60 χρονών νεότατος και πολύ κοντά στα παιδιά. Πέρασαν ακόμη μια άσχημη δοκιμασία. Ο ψυχολόγος μου πρότεινε να τα παω να τον χαιρετησουν αλλα εγω πρωτα τους ρώτησα και αρνήθηκαν. Δεν τους πήγα, δεν θελω να πιέζονται, φτάνει αυτα που περασαν.

12 Φεβρουαρίου 2015 στις 4:15 μμ

Καλησπέρα και από εμένα …εγώ γύρισα θυμάμαι πίσω εκείνη την ημέρα και έπαιζα θέατρο στη μικρή ότι ο μπαμπάς είναι πολύ βαριά στην εντατική και όλα θα πάνε καλά ενώ ήδη είχα μάθει τα νέα …την επόμενη μέρα ήρθε η παιδοψυχολόγος και ο ψυχολόγος στο σπίτι με κατέυθυναν λοιπόν να μιλήσω και να πω την αλήθεια που ήδη είχε καταλάβει και η μικρή και να της δώσω την ευκαιρία να αποχαιρετήσει τον μπαμπά της αν ήθελε…δεν ήρθε …μετά από λίγο καιρό πριν τα 40 ζήτησε να πάμε να δεί το ¨κάινούριο » σπιτάκι του μπαμπά και ακόμα θυμάμαι ότι το κλώτσαγε και έβγαζε το μίσος της και ακόμα το κάνει όποτε έχει τύχει να πάμε ….είναι πάνω από 5μήνες που δεν έχω πάει και δεν έχει ζητήσει και εκείνη να πάει …νομίζω τα παιδιά είναι ικανά να πάρουν την απόφαση αν θέλουν ή όχι…στην αρχή του έφτιαχνε και ζωγραφιές και του πηγαίναμε …

13 Φεβρουαρίου 2015 στις 12:44 πμ

διαβασα καποια στιγμη ενα βιβλιο για την επικοινωνια στην οικογενεια. οπου ειχε αναφορα στον θανατο κ πως πρεπει να τον χειριζομαστε απεναντι στα παιδια. με δικα μου λογια θα σας μεταφερω το εξης. λεμε παντοτε την αληθεια!!!!! πεθανε ο πατερας σου. ουτε εφυγε, ουτε ανεβηκε στο ουρανο και οποιανδηποτε αλλη ανακριβεια!!!! πολυ ανθρωποι, σχολιαζαν, εχουν υψοφοβια και φταιει αυτη η ατακα!!! συνδεουν τον ουρανο με κατι κακο… επισης, οταν λες εφυγε καποιος, θα περιμενει παντα να γυρισει…. ή οποτε θα λες εσυ στο παιδι, φευγω, θα τρομαζει οτι δεν θα ξαναγυρισεις….!!!! επισης, του εξηγουμε τα παντα και του δινουμε το δικαιωμα επιλογης!!!! αμα θελει, ερχεται σε κηδειες μνημοσυνα κλπ!!!…. κανονικα!!!!!! πρεπει να μαθουν τι ειναι!!!! και ας πονανε!!!!!!! τουλαχιστον θα ξερουν πραγματικα τι συμβαινει!!!….. και ο πονος ειναι ενα συναισθημα απολυτα σημαντικο και πρεπει να μην το κρυβουμε!!! να το εκτονωνουμαι!!!!! με καθε τροπο και ευκαιρια!!!!!! μην μετατραπει σε θυμο….  οποτε μην τρεμεις!!!!!! μιλησε, εξηγησε στο παιδι τι συμβαινει και πολυ απλα, αν το ζητησει πηγαινε το!!!!!! δεν υπαρχει τιποτα το κακο στα νεκροταφεια!!!! ισα ισα!!! εκει βρισκονται τα σωματα των αγαπημενων μας προσωπων!!!…. να το βλεπεις θετικα!!! και οπως εσυ νιωθεις καλα που πας και το εχεις αναγκη, ισως το εχει αναγκη κ το παιδακι σου!!!!! επισης ΠΟΤΕ μην υποτιματε ενα παιδακι λεγοντας οτι ειναι μικρο για να καταλαβει….!!!!!!!! καταλαβαινουν τα παντα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! φτανει να τους τα εξηγουμε σωστα και λεγοντας αληθειες!!!!!!!!!!!!!!!!! φιλια!!!!!!!!!!!!!!

13 Φεβρουαρίου 2015 στις 2:06 πμ

Όταν , μετά από 12 ώρες από τον χαμο του άντρα μου, έπρεπε να ενημερώσω τα 7χρονα παιδιά μου για το γεγονός, μετά από συμβουλή παιδοψυχολόγου, τους είπα με απλά κατανοητά λόγια ότι ο η καρδιά του μπαμπά σταμάτησε, δεν μας ακούει , δεν μας βλέπει και δεν μπορεί να μας μιλήσει.Κι ότι θα τον βάλουμε σε ένα κουτί που ονομάζεται φέρετρο και θα τον πάμε στο νεκροταφείο για να τον βάλουμε κάτω από το χώμα και ότι θα του φτιάξουμε κι έναν τάφο. Τόσο απλά και σκληρά, τόσο πραγματικά και ρεαλιστικά…. Την ημέρα της κηδείας κι αφού τους είχα περιγράψει την διαδικασία επακριβώς, τους άφησα να επιλέξουν μόνοι τους το αν θα ήθελαν να είναι εκεί. Μου είπαν και οι δύο όχι και το σεβάστηκα. Έκτοτε, κάθε φορά που που έπρεπε να πάμε στα 9μερα, τρίμηνα, 6μηνα κτλ, πάντα τους ρωτούσα αν θέλουν να είναι εκεί, να πούμε μια προσευχή για τον μπαμπά.Άλλοτε ήθελαν να έρθουν κι άλλοτε όχι, άλλοτε ερχόταν μόνο ο ένας μου γιος κι άλλοτε ο άλλος.Μόνο στα σαράντα τους πήρα μαζί μου “υποχρεωτικά¨.Κάθε φορά που πηγαίναμε είχαμε ένα σκοπό…είτε να ανάψουμε το καντήλι, είτε να του πάμε ζωγραφιά και λουλούδια είτε να του πάμε χριστουγεννιάτικο δεντράκι για τα Χριστούγεννα. Οσες φορές πηγαίναμε οι τρεις μας ήταν πάντα καλύτερα.Οταν υπήρχαν συγγενείς και κλαίγανε, δεν θέλανε να έρθουν απαντώντας μου ότι “μαμά , εκεί όλοι κλαίνε” και γενικώς η συμπεριφορά τους ήταν αλλοπρόσαλλη (έτρεχαν πάνω κάτω, προφανώς δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν) . Θεωρώ σημαντικό να έχουν την ελευθερία να επιλέξουν το αν και πότε θα πάνε και δεν θέλω να τους πίεσω ποτέ σε αυτό. Τελευταία κι εγώ δεν θέλω να πηγαίνω….δεν βρίσκω νόημα . Τον θυμάμαι και τον σκέφτομαι κι από το σπίτι μου.Εξάλλου κι όταν πάω στο νεκροταφείο συνήθως δεν κλαίω, ούτε του λέω κάτι περισσότερο εκεί, μπροστά στον τάφο… Πιστεύω ότι τα παιδιά θα εκφράσουν μόνα τους την ανάγκη να επισκεφτούν τον πατέρα τους και εγώ είμαι εκεί για να σεβαστώ τα συναισθήματά τους και να τα στηρίξω σε ό,τι αποφασίσουν. Ο θάνατος είναι θάνατος και είναι μέρος της ζωής.Αλλοι το αντιλαμβάνονται νωρίς , όπως στις δικές μας περιπτώσεις, άλλοι αργότερα..Καλημέρα σας

δήμητρα, έτσι ακριβώς έκανε και η κόρη μου : έτρεχε πάνω κάτω ανάμεσα στα μνήματα και με απλά λόγια (ούτε 3 χρ δεν ήταν) μου είπε ότι όταν στεναχωριέται τρέχει 🙁 τώρα που πλησιάζει το ετήσιο μνημόσυνο και καταλαβαίνω ότι δεν είμαι καλά, έχει αρχίσει να γίνεται υπερκινητική και αντιδραστική, και πιστεύω ότι εν μέρει φταίει κι αυτό… θα είχε ενδιαφέρον να μιλούσαμε κάποια στιγμή για το πώς αντέδρασαν/αντιδρούν  τα παιδιά μας στο θάνατο…

 

 

16 Φεβρουαρίου 2015 στις 8:32 πμ

Καλημέρα

Οταν πεθανε ο αντρας μου τα παιδια μου ηταν μολις 2 χρονων και 10 μηνων. Και επειδη ο αντρας μου ειχε ενα υψηλο πυρετο και τιποτα αλλο απο το Νοσοκομειο το θεωρησαν ιωση και τον διωξαν και το βραδυ πηγε να μεινει στους γονεις του λογο τον παιδιων εγω ενημερωθηκα την αλλη μερα το πρωι πως δεν ημουν πια παντρεμενη αλλα χηρα. Και πριν προλαβω να καταλαβω οτι ο κοσμος ειχε γυρισει αναποδα επρεπε να παρω τα παιδια και να παω στο Νοσοκομειο ωστε να καληφθουμε ολοι προληπτικα με αντιβιωση. Την επομενη μερα ο μεγαλος μου γιος ανεβασε πυρετο και μπηκε στο Νοσοκομειο, το ποσο φοβηθηκα δεν μπορω να το περιγραψω τον αφησα για λιγο μονο το πρωι να παω στην κηδεια και ξαναγυρισα στο Νοσοκομειο. Μιλησα με παιδοψυχολογους και σιγα σιγα ειπα στα παιδια και κυριως στο μεγαλο οτι ο μπαμπας πεθανε και δεν θα ξαναρθει. Βεβαια ακομα και σημερα 2 χρονια μετα με ρωταει γιατι πεθανε και γιατι δεν μπορει να ξαναρθει, και φοβαται μη πεθανω και γω. Ομως δεν τα εχω παει στον ταφο και δεν τα εχω ρωτησει αν θελουν θεωρω οτι ειναι πολυ μικρα, αλλωστε και γω σπανια παω, δεν νιωθω οτι ειναι εκει, ειναι μαζι μου στη σκεψη μου καθε μερα

16 Φεβρουαρίου 2015 στις 4:16 μμ

Καλησπέρα σε όλους, εμεις χάσαμε τον μπαμπά της κόρης μου πριν 7 μήνες περίπου από καρκίνο. Απο την αρχή ήμουν σε επαφή με ψυχολόγο για να βοηθήσει έμενα και την κόρη μου (σχεδόν 3 τότε)την οποία είχα ενημερώσει πως ο μπαμπάς είναι πολύ μα πάρα πολύ άρρωστος. Όταν συνέβη, ήταν καλόκαιρι και την πήγα στην αγαπημένη μας παραλία και της εξήγησα πως ο μπάμπας πέθανε, πως δεν θα μπορέσουμε να τον ξαναδούμε ή να παίξουμε μαζί του άλλα θα μπορούμε να τον σκεφτόμαστε να τον θυμόμαστε και οτι η αγάπη θα υπάρχει για πάντα. (Τις διάβαζα και ένα παραμύθι εκείνη την περίοδο που μιλάει γι’αυτό ακριβώς της Debi Gliori  «θα σ’αγαπώ ό,τι και αν γίνει»). Στην κηδεία δεν την πήρα γιατί πρώτον ήταν πολύ μικρή και δεύτερον ήμουν ράκος και όπως μου είχε πεί ο ψυχολόγος ένα παιδί θα μπορέσει να το πέρασει αν ο γονιός που μένει μπορεί να είναι δίπλα του και να το καθοδηγήσει (όπως μπορεί να συμβαίνει π.χ. στην κηδεία ένος παππού που έφυγε σε μεγάλη ηλικία). Στο νεκροταφείο δεν έχουμε πάει γιατι δυστυχώς υπάρχούν διαφορές με την οικογένεια του και  έχει θαφτεί μακριά μας. Όμως επειδή πριν 3 χρόνια είχα χάσει και έγω τον μπαμπά μου πηγαίνω εκεί και κάνω τα μνημόσυνα μαζί με την κόρη μου, άλλα δεν καταλαβαίνει πιο πολύ χαίρεται, επειδή βλέπει κόσμο. Όταν μεγαλώσει και μου το ζητήσει θα την πάω. Αυτό που έχει σημασία είναι να ακούς το παιδί να μην το καταπιέσεις αν θέλει να εκφράσει τη θλίψη του και να είσαι δίπλα του αν δε θελει να μιλήσει γι’ αυτήν. Είναι  μια πολύ δύσκολή κατάσταση και για τις δύο μας. Εγώ διάβασα και  με βοήθησε πολύ το βιβλίο της Eliσabeth kubler ross «το φώς της ζωής»

11 Μαρτίου 2015 στις 10:29 πμ

καλημερα!βιωσα και εγω το ιδιο δραμα με το θανατο του αντρα μου.ειχα την ευκαιρια επειδη ηταν χρονια αρρωστος να εχω μιλησει στο μικρο μου για ολα,ακομη και για το τελος .Δεν λεω οτι ηταν ευκολο ηταν οτι ποιο δυσκολο και σκληρο εχω κανει στη ζωη μου.Επρεπε ομως .Στην κηδεια ρωτησα το παιδι μου που ηταν 9 χρονων αν θελει να ερθει να δει το μπαμπα και μου ειπε οχι  ηταν δικη του αποφαση και το σεβαστηκα.Φυσικα και εγω δεν ηθελα να δει ολο αυτο και δεν ηθελα να εχει αυτη την εικονα απο τον πατερα του ηθελα να τον θυματε ζωντανο.την αλλη μερα ομως μιλησαμε  του ειπα που ηταν πια το σωμα του μπαμπα και μου ζητησε μονος του να παμε .απο τοτε και για ενα χρονο πηγαιναμε καθε μερα. ισως ακουγετε υπερβολικο αλλα το θελαμε και οι δυο.  τωρα εχουν περασει 17 μηνες δεν παμε πια καθε μερα αλλα παμε συχνα . και το ζητει ο μικρος .απλα πιστευω οτι πρεπει να λεμε στα παιδια την αληθεια για ολα καταλαβα απο οσα εχω περασει οτι τα παιδια ειναι πολυ πιο δυνατα σε καποιεσ καταστασεις απο τους μεγαλους!                     καλημερα

 

2 Νοεμβρίου 2017 στις 10:18 πμ

<p style=»text-align: left;»>Γνωρίζετε κάποιους τίτλους βιβλίων για παιδιά ηλικίας 8-9 χρόνων που απώλεσαν τη μητέρα τους;</p>
Ευχαριστώ