Συγγραφέας Δημοσιεύσεις

13 Νοεμβρίου 2016 στις 11:29 μμ

Μονογονάκια μου καλησπέρα, τί μου κάνετε;

Ξέρω δεν γράφω συχνά αλλά επικρατεί ένας μόνιμος πανικός στη ζωή μου! Εδώ και 3 μήνες, δουλεύω από το πρωί, σχεδόν μέχρι το επόμενο πρωί. Υπόσχομαι όμως να επιστρέψω δριμύτερη.

Ήδη οι προγραμματιστές μας έχουν βάλει στο πρόγραμμα να βελτιώσουν το φόρουμ, να το κάνουν πιο λειτουργικό και εύκολο για όλους, να διορθώσουν τυχόν προβλήματα και η παρέα μας να μεγαλώσει.

Πείτε μου τώρα, έτσι για να έχω κι εγώ μια εικόνα, ποιά είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία που έχετε περάσει στη ζωή σας; Ήταν το διαζύγιο; Μια σχέση μετά; Η απώλεια του ανθρώπου σας; Κάποιο θέμα υγείας, κάτι άλλο; Πώς νιώσατε και κυρίως, πώς το ξεπεράσατε;

Θα χαρώ να μιλήσουμε για ό,τι μας πόνεσε αλλά και ό,τι καταφέραμε να γιατρέψουμε ή τουλάχιστον το παλεύουμε.

Ελάτε να γνωριστούμε ξανά!

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

15 Νοεμβρίου 2016 στις 10:05 πμ

Κυριακή, καλημέρα!

Είπα να κάνω την αρχή στο ερώτημά σου!!

Σαφέστατα, οι φίλοι μονογονείς από χηρεία έχουν βιώσει την πιο δύσκολη δοκιμασία από όλους μας, καθώς η απώλεια του συντρόφου είναι ένα τραγικό γεγονός που σημαδεύει αυτόν που μένει πίσω.

Βεβαίως, και όλοι εμείς οι υπόλοιποι, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, έχουμε πονέσει μέσα στη διαδικασία του χωρισμού.

Το ίδιο συνέβη και σε εμένα. Σε συνδυασμό με άλλα θέματα που προέκυψαν ταυτόχρονα.

Έδωσα τέλος στο γάμο μου, με τη σκέψη ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη, έχοντας ένα σπίτι να μείνω και μια δουλειά που μου πρόσφερε και οικονομικά και ψυχολογικά. Μόνο που η ζωή είχε άλλα σχέδια, καθώς δυο μόλις μέρες μετά το χωρισμό, έχασα τη δουλειά μου…

Οι 5 μήνες που ακολούθησαν μέχρι να προσληφθώ στην εταιρεία που εργάζομαι τώρα ήταν σκέτη κόλαση. Γιατί ήταν μια προβληματική πραγματικότητα αυτή που ζούσα, σε όλα τα επίπεδα!!!

Ο πόνος του χωρισμού (παρά το ότι ήταν δική μου η απόφαση), η αίσθηση αποτυχίας εις διπλούν (και στην προσωπική και στην επαγγελματική μου ζωή), οι τύψεις που πλήγωσα αγαπημένα πρόσωπα, η προσπάθεια να εξηγήσω στα παιδιά μου τι συνέβη με αλήθεια αλλά χωρίς να προσθέσω κι άλλο πόνο. Και ταυτόχρονα, η απόγνωση για τις υποχρεώσεις που δεν μπορούσαν να καλυφθούν. Το πιο δύσκολο από όλα, όμως, ήταν ότι έπρεπε να χαμογελώ ενώ μέσα μου ούρλιαζα και έκλαιγα…

Το ξεπέρασα με την τεχνική βήμα-βήμα… Προσπαθούσα να επικεντρώνομαι στην κάθε μέρα. Να βρίσκω πράγματα να κάνω, να έχω μια καθημερινή ρουτίνα για να απασχολώ το μυαλό μου. Να είμαι κοντά σε φίλους αλλά και μόνη όταν έπρεπε. Να ξαναβρώ αυτή την επαφή με τον εαυτό μου και να με ξανα-αγαπήσω από την αρχή.

Όλα πήγαν καλά. Και ενάμιση χρόνο μετά, νιώθω πολύ πιο δυνατή. Με πιο μεγάλο φορτίο στην πλάτη, αλλά σίγουρα πιο σοφή και πιο δυνατή.

Συγνώμη για την πολυλογία μου.

15 Νοεμβρίου 2016 στις 8:26 μμ

Αλίμονο τί λες! Καμία πολυλογία, αυτό είναι το νόημα εξάλλου, να μιλάμε! Κι εγώ ένα χρόνο μετά είμαι πιο δυνατή. Περάσαμε δύσκολα πέρσι με τη μετακόμιση ειδικά. Μέσα μου όμως είμαι πιο ήρεμη. Χαίρομαι που είσαι καλά και δυνατή! 🙂 🙂

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

21 Δεκεμβρίου 2016 στις 2:06 πμ

Κυριακη καλησπερα… Παρ’ολο που εχω περασει πολυ δυσκολα χρονια απο τη μερα που εχασα τη γυναικα μου 7 χρονια πριν, μολις 29 ετων με 2 παιδακια, το δυσκολοτερο ολων ηταν αλλο… Ηταν και ειναι το να πιστεψω στον εαυτο μου κι οχι σε εκεινες τις φωνες που ελεγαν συνεχως «βρες μια γυναικα για τα παιδια», «χρειαζεσαι μια γυναικα να σας φροντιζει»… Το να ξεφυγω απο αυτο και τη νοοτροπια που κρυβει μεσα του, να παω κοντρα σε ολους οσους δεν πιστευαν οτι μπορω ηταν το δυσκολοτερο… Η αποφαση να επαναπροσδιορισω τον εαυτο μου και να μου δωσω την ευκαιρια να βρω συντροφο κι οχι νταντα ή νοσοκομα..

21 Δεκεμβρίου 2016 στις 5:40 μμ

καλησπέρα!

είμαι η Μαρία και είμαι 34 ετών!!!

η πιο μεγάλη δοκιμασία????? δοκιμασία που ποτέ δεν πίστευα θα περάσω! είναι από αυτά που ακούς τριγύρω σου…και λες τον/την κακομοίρα-η !!

ήμουν αρραβωνιασμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο!!! περνάγαμε τέλεια θα παντρευόμασταν… ήδη μέναμε μαζί και η απόλυτη ευτυχία όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος {οχι απλά έτυχε…πέτυχε !!! το θέλαμε πολύ )

αλλά αυτό που λένε όταν κάνεις σχέδια…ο Θεός γελάει….ισχύει για μερικούς ανθρώπους!!!

έτσι ξαφνικά τον έχασα….35 χρονών από έμφραγμα!!! από την μια στιγμή στην άλλη !!! σε ένα βράδυ !!! και τότε ήμουν 3 μηνών έγκυος!!!

και μετά το χάος!! δεν ξαναπάτησα το πόδι μου στο σπίτι μας!! το αδειάσανε οι φίλοι, και οι οικογένειες μας!!! πράγματα από εδώ – πράγματα από εκεί!!! να τα βλέπεις και απλά να σου θυμίζουν και να λες γιατί να συμβεί αυτό σε εμένα??? !!! ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ που θα το κουβαλάω πάντα!!!

για το παιδί δεν με πίεσε κανένας!!! με αφήσανε να αποφασίσω μόνη μου !!! και αν και ήμουν ήδη στον 3ο μήνα…μου δώσανε και τισ 2 εναλλακτικεσ!!! ή να το κρατήσω… ή να σταματήσω την κύηση !!!! και οποιαδήποτε απόφαση και να έπαιρνα θα ήταν όλοι δίπλα μου και το ξέρω! και η οικογένεια μου και η οικογένεια του!!!

τελικά αν και υποσυνείδητα ήξερα…το κράτησα!!! είχα μια πολύ εύκολη εγκυμοσύνη {όσον αφορά ζαλάδες…εμετούς…} αν και για 6 μήνες και μέχρι να γεννήσω έφευγα από την δουλειά και πήγαινα στο νεκροταφείο!!! ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!! εκεί….όλη την εγκυμοσύνη εκεί μέσα!! γιατί εκεί ήταν αυτός …!!!  ο σύζυγος και μπαμπάς!!!

σήμερα εχω μια κόρη 11 μηνών!!! ένα πανέμορφο και γερο ευτυχώς πλάσμα {δεν σας κρύβω οτι οταν εγινε οτι έγινε…ήπια , κάπνισα, χαπακώθηκα…ολα με μέτρο βέβαια. είχα χάσει τα ΠΑΝΤΑ..}

σήμερα μένουμε οι 3 μασ!!! εγώ – η κόρη μου και η αδελφή μου!!!

και έχουμε φτιάξει ένα όμορφο και χαρούμενο σπιτι για την μικρή!!

με πολλούς φίλους ….και οι δυο οικογένειες ενωμένες!!

τα αδέλφια του γίνανε και οι νονοί …!!

εχω δίπλα μου όχι μόνο τούς δικούς μου αλλά και όλους τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα από αυτόν!!!! φίλους – συναδέλφους – συγεννείς …όλους!!!

όλοι μαζί κλαίμε, γελάμε…θυμόμαστε!!! και ένα ΓΙΑΤΙ  μας συντροφεύει!!!

δεν νομίζω και ούτε μπορώ να φανταστώ την ζωή μου με άλλον άνθρωπο {ίσως είναι νωρίς μου λένε ακόμα…μόλις 1,5 χρόνος} … και αυτό ίσως με τρομάζει !!! Η μοναξιά…!!! Χείρα στα 33 !!! …

έπαψα όμως να κάνω σχέδια…οτι είναι να έρθει θα έρθει

η μοίρα του καθενός είναι γραμμένη!!!

το μόνο που θέλω είναι να είναι καλατο παιδακι μου..εγώ και όλοι γύρω μου για να μπορέσω να το μεγαλώσω και ο μπαμπας της να είναι περήφανος για εμας!!!

και παρ’ολο που μου έτυχε αυτο το τραγικό γεγονος νοιώθω τυχερή…που έχω τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω μου να με βοηθάνε και να με στηρίζουν !!! και 2 υπεροχους γονείς!!! δίπλα μου σε ΚΑΘΕ βήμα !!! μαζί… όλα μαζί!!!

ευχαριστω πολύ που με ακούσατε!!

καλό απόγευμα!!!

 

23 Δεκεμβρίου 2016 στις 2:02 πμ

Καλησπέρα σε όλους και ολες.

Για μενα η μεγαλύτερη δυσκολία ειναι διπλή, αφενός εχει να κάνει με την αναγκαιότητα δημιουργίας μιας νέας σχέσης συνεργασίας και αρμονίας με τον πρώην σύζυγο ( λόγω των δυο παιδιών 6 και 8) και της επίλυσης ουσιωδών προβλημάτων λόγω ανεργίας  και οικονομικής ανασφάλειας και εντόνω συναισθηματικών αλλαγών/ προβλημάτων σχετικά με τη συμπεριφορά των παιδιών.

Η νεα σχέση που καλούμαι να δημιουργήσω, αποτελεί ιδιαίτερα μεγάλη πρόκληση γιατι η έλλειψη επικοινωνίας και υποστήριξης ήταν ο βασικός λόγος που με οδήγησε στον χωρισμό ( αποκλειστικά δίκη μου απόφαση, εξού και καταδικασμένη απο αυτον να φταίω εγω για όλα » καταστρέψεις τη ζωή μας κτλ ειναι τα πιο ελαφριά σχόλια). Ακούγεται ειρωνικό , αλλα νιωθω οτι δίχως συνεργασία και ηρεμία τα παιδια θα βρίσκονται διαρκώς σε αναταραχή και ανασφάλεια , πράγμα που σίγουρα αποτελεί προτεραιότητα να αποτρέψω. Συγχρόνως μοιάζει βουνό να προσπαθήσω για κατι τόσο δύσκολο, όταν ουσιαστικά θελω να μην τον βλέπω και ακούω καθόλου! Ξερω πρέπει, αλλα μοιάζει γολγοθάς.

Η ανασφάλεια ειναι μεγάλο εμπόδιο για να χαρώ την επιλογή μου, αλλα πάλι πιστεύω οτι μπορει να φανεί μια καλύτερη μερα, σιγα σιγα με υπομονή και ελπίδα και πάνω απο όλα ηρεμία και στρατιγικη σκέψη.

Παρολαυτα πονάει πολυ να βλέπει κανεις τα παιδια του να πονάνε και να τους λείπει αυτο που είχαν , μια ενωμένη » οικογένεια» ( φαινομενικά στα ματάκια τους) και να ναι υπαίτιοι της κατάστασης . Ναι ειναι αποτέλεσμα ώριμης επιλογής και ποτέ δε μετάνιωσα , μετα απο εναν χρονο που του το ανακοίνωσα και μισό που το είπαμε στα παιδια , πάλι τα ενοχικά σύνδρομα παίρνουν και δίνουν ( κυριως όταν ο πρώην δεν αφήνει μερα να μη μου το θυμίσει » εσύ φταις, μας κατάστρεψε κτλ κτλ).

Τι να πω, τουλάχιστον ειναι όμορφο να διαπιστώνεις οτι δεν υποφέρεις μόνος και οτι πολλοί πονάνε και υποφέρουν αντίστοιχα και προσπαθούν απο το μηδέν να φτιάξουν τη ζωή τους.  Ευχαριστω , καλη δυναμη

7 Ιανουαρίου 2017 στις 2:43 μμ

είμαι η Μαρία και είμαι 34 ετών!!!
η πιο μεγάλη δοκιμασία????? δοκιμασία που ποτέ δεν πίστευα θα περάσω! είναι από αυτά που ακούς τριγύρω σου…και λες τον/την κακομοίρα-η !!
ήμουν αρραβωνιασμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο!!! περνάγαμε τέλεια θα παντρευόμασταν… ήδη μέναμε μαζί και η απόλυτη ευτυχία όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος {οχι απλά έτυχε…πέτυχε !!! το θέλαμε πολύ )
αλλά αυτό που λένε όταν κάνεις σχέδια…ο Θεός γελάει….ισχύει για μερικούς ανθρώπους!!!
έτσι ξαφνικά τον έχασα….35 χρονών από έμφραγμα!!! από την μια στιγμή στην άλλη !!! σε ένα βράδυ !!! και τότε ήμουν 3 μηνών έγκυος!!!
και μετά το χάος!! δεν ξαναπάτησα το πόδι μου στο σπίτι μας!! το αδειάσανε οι φίλοι, και οι οικογένειες μας!!! πράγματα από εδώ – πράγματα από εκεί!!! να τα βλέπεις και απλά να σου θυμίζουν και να λες γιατί να συμβεί αυτό σε εμένα??? !!! ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑΤΙ που θα το κουβαλάω πάντα!!!
για το παιδί δεν με πίεσε κανένας!!! με αφήσανε να αποφασίσω μόνη μου !!! και αν και ήμουν ήδη στον 3ο μήνα…μου δώσανε και τισ 2 εναλλακτικεσ!!! ή να το κρατήσω… ή να σταματήσω την κύηση !!!! και οποιαδήποτε απόφαση και να έπαιρνα θα ήταν όλοι δίπλα μου και το ξέρω! και η οικογένεια μου και η οικογένεια του!!!
τελικά αν και υποσυνείδητα ήξερα…το κράτησα!!! είχα μια πολύ εύκολη εγκυμοσύνη {όσον αφορά ζαλάδες…εμετούς…} αν και για 6 μήνες και μέχρι να γεννήσω έφευγα από την δουλειά και πήγαινα στο νεκροταφείο!!! ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!! εκεί….όλη την εγκυμοσύνη εκεί μέσα!! γιατί εκεί ήταν αυτός …!!!  ο σύζυγος και μπαμπάς!!!
σήμερα εχω μια κόρη 11 μηνών!!! ένα πανέμορφο και γερο ευτυχώς πλάσμα {δεν σας κρύβω οτι οταν εγινε οτι έγινε…ήπια , κάπνισα, χαπακώθηκα…ολα με μέτρο βέβαια. είχα χάσει τα ΠΑΝΤΑ..}
σήμερα μένουμε οι 3 μασ!!! εγώ – η κόρη μου και η αδελφή μου!!!
και έχουμε φτιάξει ένα όμορφο και χαρούμενο σπιτι για την μικρή!!
με πολλούς φίλους ….και οι δυο οικογένειες ενωμένες!!
τα αδέλφια του γίνανε και οι νονοί …!!
εχω δίπλα μου όχι μόνο τούς δικούς μου αλλά και όλους τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα από αυτόν!!!! φίλους – συναδέλφους – συγεννείς …όλους!!!
όλοι μαζί κλαίμε, γελάμε…θυμόμαστε!!! και ένα ΓΙΑΤΙ  μας συντροφεύει!!!
δεν νομίζω και ούτε μπορώ να φανταστώ την ζωή μου με άλλον άνθρωπο {ίσως είναι νωρίς μου λένε ακόμα…μόλις 1,5 χρόνος} … και αυτό ίσως με τρομάζει !!! Η μοναξιά…!!! Χείρα στα 33 !!! …
έπαψα όμως να κάνω σχέδια…οτι είναι να έρθει θα έρθει
η μοίρα του καθενός είναι γραμμένη!!!
το μόνο που θέλω είναι να είναι καλατο παιδακι μου..εγώ και όλοι γύρω μου για να μπορέσω να το μεγαλώσω και ο μπαμπας της να είναι περήφανος για εμας!!!
και παρ’ολο που μου έτυχε αυτο το τραγικό γεγονος νοιώθω τυχερή…που έχω τόσους πολλούς ανθρώπους γύρω μου να με βοηθάνε και να με στηρίζουν !!! και 2 υπεροχους γονείς!!! δίπλα μου σε ΚΑΘΕ βήμα !!! μαζί… όλα μαζί!!!
ευχαριστω πολύ που με ακούσατε!!
καλό απόγευμα!!!

Τί να πω βρε Μαρία έχω μείνει άφωνη…να είσαι πάντα καλά, να χαίρεσαι το μωρό σου. Τουλάχιστον έχεις ανθρώπους να σας στηρίζουν και να σας αγαπούν…

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

7 Ιανουαρίου 2017 στις 2:54 μμ

Κυριακη καλησπερα… Παρ’ολο που εχω περασει πολυ δυσκολα χρονια απο τη μερα που εχασα τη γυναικα μου 7 χρονια πριν, μολις 29 ετων με 2 παιδακια, το δυσκολοτερο ολων ηταν αλλο… Ηταν και ειναι το να πιστεψω στον εαυτο μου κι οχι σε εκεινες τις φωνες που ελεγαν συνεχως «βρες μια γυναικα για τα παιδια», «χρειαζεσαι μια γυναικα να σας φροντιζει»… Το να ξεφυγω απο αυτο και τη νοοτροπια που κρυβει μεσα του, να παω κοντρα σε ολους οσους δεν πιστευαν οτι μπορω ηταν το δυσκολοτερο… Η αποφαση να επαναπροσδιορισω τον εαυτο μου και να μου δωσω την ευκαιρια να βρω συντροφο κι οχι νταντα ή νοσοκομα..

Πολύ σωστά έτσι είναι ναι!

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

7 Ιανουαρίου 2017 στις 5:25 μμ

Είμαι η Ειρήνη 38 ετών και η μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής μου ήταν όταν 6 μήνες μετά τη γέννηση της κόρης μου έμαθα οτι είχα καρκίνο του θυρεοειδούς και οτι έπρεπε να κάνω θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο και να μείνω μακριά από το μωρό για ενάμιση μήνα…ήταν οτι χειρότερο να είμαι μόνη στο σπίτι και να ακούω τα γέλια και τα κλάματά της απο το πάνω σπίτι της μαμάς μου που την κρατούσε….έκανα να τη δω 50 ημέρες, ειχε μεγαλώσει αρκετά και εγώ αυτό το κομμάτι της ζωής της δεν το έζησα μαζί της. Το κερασάκι στην τούρτα;; η περιπέτειά μου μαζί με τον ερχομό του παιδιού πέσανε «βαριά» στον τότε σύζυγο ο οποίος όχι μόνο δεν με στήριξε ψυχολογικά όχι μόνο πήγε στο πατρικό του να μείνει όλο το διάστημα  βλέποντας το παιδί για 1 ωρα την εβδομάδα……αλλά και μετά όταν όλα είχαν πια τελείωσει και ήμουν μια χαρά απο θέμα υγείας…εκεινος δεν έγινε ποτέ ουσιαστικό μέλος αυτής της οικογένειας…Μου πήρε 2 χρονια για να καταλάβω πόσο τοξικό είχε γίνει το οικογενειακό μας περιβάλλον…εκείνος βέβαια δεν το παραδέχθηκε ποτέ…σήμερα είμαι και νιώθω πιο υγειής από ποτέ!

7 Ιανουαρίου 2017 στις 7:35 μμ

Είμαι η Ειρήνη 38 ετών και η μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής μου ήταν όταν 6 μήνες μετά τη γέννηση της κόρης μου έμαθα οτι είχα καρκίνο του θυρεοειδούς και οτι έπρεπε να κάνω θεραπεία με ραδιενεργό ιώδιο και να μείνω μακριά από το μωρό για ενάμιση μήνα…ήταν οτι χειρότερο να είμαι μόνη στο σπίτι και να ακούω τα γέλια και τα κλάματά της απο το πάνω σπίτι της μαμάς μου που την κρατούσε….έκανα να τη δω 50 ημέρες, ειχε μεγαλώσει αρκετά και εγώ αυτό το κομμάτι της ζωής της δεν το έζησα μαζί της. Το κερασάκι στην τούρτα;; η περιπέτειά μου μαζί με τον ερχομό του παιδιού πέσανε «βαριά» στον τότε σύζυγο ο οποίος όχι μόνο δεν με στήριξε ψυχολογικά όχι μόνο πήγε στο πατρικό του να μείνει όλο το διάστημα βλέποντας το παιδί για 1 ωρα την εβδομάδα……αλλά και μετά όταν όλα είχαν πια τελείωσει και ήμουν μια χαρά απο θέμα υγείας…εκεινος δεν έγινε ποτέ ουσιαστικό μέλος αυτής της οικογένειας…Μου πήρε 2 χρονια για να καταλάβω πόσο τοξικό είχε γίνει το οικογενειακό μας περιβάλλον…εκείνος βέβαια δεν το παραδέχθηκε ποτέ…σήμερα είμαι και νιώθω πιο υγειής από ποτέ!

Αν θελήσεις ποτέ να μας γράψεις την ιστορία σου, μη διστάσεις. Ειλικρινά έχω σοκαριστεί. Με τη δύναμή σου και κυρίως με το τί άνθρωποι υπάρχουν….να είσαι πάντα καλά!

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

7 Ιανουαρίου 2017 στις 11:45 μμ

Καλησπερα σε ολους.
Πρωταρα εδω και οφειλω να ομολογησω συγκλονισμενη με αυτα που διαβαζω. Εδω και δυο χρονια που εχω χωρισει πιστευα οτι ολες οι δυσκολιες του κοσμου ειχαν πεσει επανω μου. Και ομως οι δυσκολιες υπαρχουν σε καθε χωρισμενο ζευγαρι. Οι «εκλεπτυσμενοι» χωρισμοι ειναι απειροελαχιστοι εως ανυπαρκτοι. Ποσο μια αγαπη και ενας ερωτας μπορει να μετατραπει τοσο ευκολα σε τοσο εγωισμο και πολλες φορες θα τολμησω να πω σε μισος ειναι φοβερο!!!! Μετα απο δυο χρονια απιστευτων δυσκολιων να ξανασταθω στα ποδια μου το μονο που καταλαβα ειναι οτι χρειαζεται ηρεμια παιδια και απο το αντρικο και απο το γυναικειο φυλο. Οι τσακωμοι, οι εχθρες δεν οδηγουν πουθενα παρα μονο σε ψυχολογικα στα παιδια μας. Τελικα αυτο που εχει σημασια ειναι να ριχνουμε ολοι λιγο νερο στο κρασι μας και οχι να βγαζουμε τα μαχαιρια και αυτο πρωτιστως για χαρη των παιδιων μας!!!

8 Ιανουαρίου 2017 στις 12:59 μμ

<p style=»text-align: center;»>Ευχαριστώ πολύ!</p>

11 Ιανουαρίου 2017 στις 12:22 πμ

Καλησπέρα και από μένα!

Η μεγαλύτερη δυσκολία που έχω περάσει ξεκίνησε πριν από 4 χρόνια περίπου, οταν η κόρη μου ήταν 3,5 ετών και σε μια εξέταση ρουτίνας ανακαλύπτω ότι έχω ένα όγκο στο στήθος.. Εχασα την γη κάτω από τα πόδια μου.. Μπήκα σε μια εβδομαδα στο χειρουργειο και σε 15 μέρες σε ένα δευτερο.. Μετά ξεκίνησε ολη η επιπονη σειρά: χημειοθεραπειες, ακτινοβολιες, Herseptin για ενα ολοκληρο χρόνο καθε 21 μέρες!! εξετάσεις συνέχεια μιας και δεν είχα κλείσει τα 40 οταν συνέβη και η ψυχολογία μου στο ναδίρ καθώς ο άνδρας μου αποφάσισε οτι αυτο που περνούσα δεν ηταν τοσο σοβαρο (καμμια δεν πεθαίνει απο καρκίνο μαστού! μου είπε..) ωστε να μεινει διπλα μου, ηρθε μόνο στο πρώτο χειρουργειο και αυτο ηταν.. Χωρισα μαζί του πριν το δευτερο. Ηταν τοσο δύσκολα για την μικρη, δεν μπορουσε να καταλαβει, γιατι λειπει ο μπαμπας? Γιατι η μαμα δεν εχει μαλλια? (Γιατι μαμα εισαι συνεχεια ξαπλωμενη? μου ελεγε..)   Στην αρχή ήμουν σίγουρη οτι δεν θα τα καταφέρω, ενιωθα οτι είμουν ανεπαρκης για αυτον και για το παιδι μου, οτι εφταιγα εγω για αυτο που συνεβη, γιατι συνεβη σε μενα? δεν ημουν ουτε 40 ετών.! μετά ομως οταν συνειδητοποιησα οτι αν φύγω ποιος θα την μεγαλώσει? Ποιος θα κάνει κάνει ολες τις πρωτιες της κόρης μου? Ποιον θα εχει να της πάρει το πρώτο της σουτιέν? Ποιος θα της πάρει τις πρώτες σερβιέτες? Ποιος θα είναι δίπλα της στην πρώτη ερωτικη απογοητευση?  Ποιος στις σχολικες εξετάσεις της? Ποιος άλλος από την μαμα?? Και ετσι εσφιξα τα δόντια, εδωσα την μάχη μου και να μαι! Εκλαψα, εκλαψα πολύ, ομως οσο εβλεπα την μικρη να προσπαθεί να αντιμετωπίσει ολη αυτη την κατασταση παλικαρίσια και εγώ παλικάρι διπλα της στεκόμουν, λίγο καραγκιόζης λίγο από ολα, ομως εδω..

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 1 εβδομάδα, 6 μέρες ακόμα από Φωτογραφία του/της atartie atartie.

23 Ιανουαρίου 2017 στις 11:19 μμ

Μπράβο atartie για το σθένος και τον δυναμισμό σου, να είσαι πάντα καλά και να χαίρεσαι το παιδάκι σου αλλά και τη ζωή που είναι όοολη μπροστά σου!