Συντάκτης Δημοσιεύσεις

26 Ιουλίου 2015 στις 10:22 πμ

Εχω μια κορη 5 χρονων, με τον πατερα της χωρισα οταν ηταν 1.5 ετους. Αναγκαστηκα να χωρισω για πολλους κ διαφορους λογους που δεν θα αναφαιρω γιατι μπουχτισα και βαρεθηκα να τα συζηταω πλεον. Το μονο που θα αναφαιρω ειναι οτι το δικαστηριο δεν οριζει ποτε θα βλεπει το παιδι του, εν ολιγης μπορω αν θελω εγω να του απαγορευσω να το βλεπει. Καταφερα με πολλες δυσκολιες να εχω μια παρα πολυ καλη δουλεια και να μπορω αυτη την στιγμη να παρεχω τα παντα στο παιδι μου, να μεγαλωνει σε ενα ωραιο σπιτι, καλη εκπαιδευση και γενικα οτι ζηταει κ βλακεια να ειναι την εχει (δεν ξερω αν κανω καλα σε αυτο αλλα πολλες φορες νιωθω οτι αν εχω να της παρεχω τα παντα θα κλεισω το κενο του πατερα). Εχω φυσικα τους γονεις μου να με υποστηριζουν και στην ουσια να μεγαλωνουν το παιδι μαζι με εμενα. Εχω και τους 2 γονεις μου, το λεω αυτο γιατι δεν ξερω κατα ποσο ειναι σημαντικο οτι εχει τον παπου (πατερα μου) οποτε και εχει ενα αντρικο προτυπο, συν οτι του εχει τρελη αδυναμια.  Εν ολιγης το παιδι δεν στερειται υλικα αγαθα και εχει αγαπη απο 3 ατομα. Με τον πρωην αντρα μου ειμαστε ακομα στα δικαστηρια, δεν δινει διατροφη ενο εχει αρκετα χρηματα κ καλη δουλεια (ελευθερος επαγγελματιας) προτιμα να πληρωνει τους δικηγορους και τα δικαστικα εξοδα παρα να ειναι ενταξει στις υποχρεωσεις του. Ολα αυτα τα χρονια δεν εχει παρει ποτε τηλεφωνο να δει τι κανει το παιδι του ή να ζητησει να του μιλησει ή να ζητησει να το δει. Εγω ειμαι καλα ψυχολογικα, γενικα ειμαι καλα κ συνεχιζω την ζωη μου χωρις προβληματα. Αυτο που με απασχολει ομως και πολλες φορες με στεναχωρει ειναι το παιδι. Τωρα τελευταια εχει πιασει κ ρωταει ποιος ειναι ο πατερας της, που ειναι, πως τον λενε. Της εχω δειξει φωτογραφιες, δεν της εχω πει τιποτα ακομα ουτε εχει ρωτησει γιατι δεν ειναι μαζι μας. Δεν δειχνει να την απασχολει το θεμα, απλα αραια και που κανει ερωτησεις. Πριν μερικες μερες επαιζε με ενα παιδακι στο παρκο και το ρωτησε αν εχει μπαμπα. Καποιες φορες εχει πει οτι μπαμπας της ειναι ο παπους. Νιωθω παρα πολυ ασχημα και δεν ξερω τι να κανω. Φοβαμαι μην εχει το παιδι ψυχολογικα μεγαλωνοντας. Πηγα σε μια παιδοψυχολογο μου ειπε οτι στο παιδι δεν πρεπει να πω ποτε ψεμματα αλλα την αληθεια αναλογα με το ποσο μπορει να καταλαβει αναλογα με την ηλικια του και να μην ανησυχω. Μου ειπε οτι οσο εγω ειμαι καλα ψυχολογικα και το παιδι βλεπει μια μανα δυναμικη, δυνατη και ανεξαρτητη δεν θα νιωθει ανασφαλειες. Αυτο που μου τονισε η ψυχολογος ειναι πως αν εγω ειμαι καλα θαναι κ το παιδι καλα. Εγω ειμαι καλα, αλλα το προβλημα μου ειναι οτι δεν ξερω τι να απανταω στις ερωτησεις, να της πως τι?? οτι ο πατερας της ειναι ενα αλκολικο πρεζονι? Σκεφτομαι να ξαναπαω στην ψυχολογο. Γενικα δεν με απασχολει το θεμα και το θεωρουσα αστειο μεχρι που επιασε να πεταει ερωτησεις, εκει αγχωνομαι φοβαμαι μην πω κατι που δεν πρεπει να πω και δημιουργησω προβλημα στο παιδι. Γενικα η κορη μου ειναι ενα γελαστο παιδακι, υπερβολκα κοινωνικο, κανει ευκολα παρεα με τα αλλα παιδακια, εχει πολλες φιλες στο σχολειο, οι δασκαλες ειναι ενημερες της καταστασης και μου εχουν πει οτι το η κορη μου τα παει μια χαρα στο σχολειο δεν εχουμε δειγματα περιεργης συμπεριφορας ή ψυχολογικων κτλ. Στο σπιτι βεβαια ειναι πεισματαρα, επιμενει οταν θελει κατι και υπερβολικα αναποδη δεν ξερω αν εχει να κανει με το γεγονος οτι ειναι μοναχοπαιδι αυτη η συμπεριφορα. Αν καποιος μπορει να με συμβουλεψει πως να χειριστω την κατασταση?? θελω συμβουλη απο καποιον που εχει περασει παρομοια κατασταση ή ζει παρομοια κατασταση ή ειναι ψυχολογος.

  • Το θέμα τροποποιήθηκε 2 χρόνια, 3 μήνες πριν από  eleana
  • Το θέμα τροποποιήθηκε 2 χρόνια, 3 μήνες πριν από  eleana

26 Ιουλίου 2015 στις 11:34 πμ

Γεια σου, εχω ενα γιο στην ηλικια της κορης σου που δεν εχει γνωρισει ποτε τον μπαμπα του αλλα εχει τον παππου σαν αντρικο προτυπο.

Οπως και εσυ ετσι κι εγω επισκεφθηκα απο νωρις παιδοψυχολογο και του ζητησα να με βοηθησει με πιθανες απαντησεις σε πιθανες ερωτησεις του παιδιου. Εμενα αρχισε να αναρωτιεται αρκετα νωρις, νομιζω γυρω στα τρια ηρθε η πρωτη ερωτηση σχετικα με το ποιος ειναι ο μπαμπας του.

Νομιζω εχεις αργησει λιγο να της μιλησεις για το θεμα, εμεις πλεον τα εχουμε πει ολα και το συζηταμε μια φορα το μηνα συνηθως με πρωτοβουλια του παιδιου.

Ενας πολυ ευκολος τροπος να ξεκινησεις την κουβεντα ειναι με τη βοηθεια ενος βιβλιου. Εγω του ειχα αγορασει το ‘σημασια εχει η αγαπη’ που ειναι πιο απλο και μπεμπε αλλα μιλαει για τη διαφορετικοτητα και τις διαφορετικες μορφες οικογενειας, αλλα τωρα βρηκα ενα που ειναι οτι πρεπει για αυτη την ηλικια και μιλαει ακριβως για την περιπτωση μας και λεγεται ‘μια διαφορετικη οικογενεια’ απο τις εκδοσεις Λιβανη. Προκειται για μια μονογονεικη οικογενεια δελφινιων και η μαμα εξηγει στην κορη της για τον μπαμπα της!

Σε γενικες γραμμες θα ξεκινησεις να της μιλας εξηγωντας οτι υπαρχουν πολλες διαφορετικες οικογενειες γυρω μας, άλλα παιδακια εχουν αδερφακια, άλλα όχι, άλλα εχουν γιαγια και παππου, άλλα δυο γονείς, αλλα καθόλου και λοιπά.Η δικη μας οικογενεια εχει μαμα και παιδι αλλα οχι μπαμπα. Εχεις μπαμπα , οπως ολοι, αλλα δεν ειναι μεσα στην οικογενεια μας. Και γενικα θα τονιζεις τι εχει και οχι τι λειπει. Γιαυτο καλο ειναι να μην της δινεις περισσοτερες πληροφοριες για τον μπαμπα της απο οσες ζηταει η ιδια να μαθει. Αν δηλαδη σου πει πχ πως τον λενε, μην αρχισεις να λες τα παντα για αυτον, απαντησε μονο σε οτι σε ρωταει το παιδι. Και για τις φωτογραφιες το ιδιο, αν ζηταει να τον δει οκ, αλλα μην ενισχυεις την απορριψη με πολλες πληροφοριες, ειναι καλυτερα ο μπαμπας να ειναι μια θολη παρουσια στο μυαλο της.

Μιλα της και για τη σχεση σας, οτι πχ. πριν τοσα χρονια γνωριστηκαμε και αγαπηθηκαμε παρα πολυ και θελαμε ενα παιδακι και σε καναμε και ειμασταν παααρα πολυ χαρουμενοι που σε ειχαμε αλλα δυστυχως μεταξυ μας ειχαμε προβληματα, το μονο καλο στη σχεση μας ησουν εσυ, κατα τα αλλα τσακωνομασταν συνεχεια οποτε αποφασισαμε να χωρισουμε για να ειμαστε χαρουμενοι.

Η ζορικη ερωτηση ειναι το γιατι δεν τον βλεπω, ποτε θα τον δω, δεν με αγαπαει κλπ. Σε αυτα η καλυτερη απαντηση ειναι το δεν ξερω. Εγω στην αρχη επεσα στην παγιδα να βρω δικαιολογιες εκ μερους του μπαμπα αλλα ειναι λαθος. ‘Γιατι δεν ερχεται να με δει?’ ¨Δεν ξερω αγαπη μου, δεν καταλαβα ποτε τον λογο, νομιζω οτι θελει να σε δει αλλα δεν ξερω γιατι δεν το κανει΄’, ‘να παμε να τον βρουμε, να τον παρουμε τηλεφωνο’ κλπ. εγω σε αυτα λεω οτι δεν εχω το τηλεφωνο του και δεν ξερω που μενει γιατι εχω πολλα χρονια να του μιλησω και αυτη ειναι και η αληθεια αλλα επισης του εχω πει οτι και να μαθω που μενει δεν θα παω να τον βρω γιατι σεβομαι την αποφαση του να ζησει μακρια μας. Δεν ξερω το λογο που το κανει αλλα το σεβομαι, δεν μπορω να τον κανω να μας μιλησει με το ζορι. Μια μερα μπορει να ερθει απο μονος του, θα δουμε.

Σε γενικες γραμμες αυτα ειναι καλες απαντησεις, τουλαχιστον σε εμας εχουν λειτουργησει πολυ καλα και ο γιος μου ειναι χαρουμενος, ηρεμος και καλυμενος.

26 Ιουλίου 2015 στις 11:38 πμ

Σε ευχαριστω παρα πολυ για την απαντηση και για τις συμβουλες!!!! Δεν της ειχα μιλησει ποτε, εχει καταλαβει οτι υπαρχει μπαμπας απο την πεπα την γουρουνα που δειχνει μια νορμαλ οικογενεια και απο αλλα παιδακια που τα παιρνουν οι γονεις τους απο το σχολειο. Θα παω παλι σε παιδοψυχολογο, οταν ειχα πρωτοπαει ηταν το παιδι 1.5 ετους μολις ειχα χωρισει δηλαδη. Νασαι καλα ευχαριστω πολυ

26 Ιουλίου 2015 στις 11:51 πμ

Ειναι ζορικο κομματι οι απαντησεις σε αυτες τις ερωτησεις, καταλαβαινω την αγωνια σου! Απλα σου ειπα οτι εχεις αργησει να της μιλησεις εννοωντας οτι τωρα πια μην περιμενεις ποτε θα το ξαναναφερει εκεινη αλλα πηγαινε εσυ την κουβεντα στο θεμα και συζητησε το. Το βιβλιο θα σε βοηθησει πιστευω, εμενα με βοηθαει γιατι σε βαζει στο θεμα, ταυτιζεται και το παιδι με τον πρωταγωνιστη και καταλαβαινει οτι δεν ειναι σπανιο να μην υπαρχει μπαμπας, συμβαινει και σε αλλους! Και μετα παιρνει θαρρος και κανει και αυτο τις ερωτησεις του.

 

Αφου υπαρχουν θεματα εξαρτησης μπορεις να πεις οτι ο μπαμπας ειναι αρρωστος και γιαυτο δεν ειναι πολυ καλα στο μυαλο του και δεν μπορει να την δει και να την φροντισει. Οτι η αρρωστια αυτη τον κανει λιγο κακο ενω παλια πριν την παθει ηταν πολυ καλος. Μιλα με παιδοψυχολογο και ζητα να σε βοηθησει στο να τα διατυπωσεις με λογια καταλληλα για το παιδι ολα αυτα.

Καλη επιτυχια!

26 Ιουλίου 2015 στις 11:52 πμ

Ευχαριστω πολυ!!

27 Ιουλίου 2015 στις 9:49 πμ

Ελεάνα καλημέρα!

αυτό το ¨αλκοολικό πρεζόνι¨που έγραψες μου χτύπησε ένα παλιό καμπανάκι… Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να χειριστείς το όλο θέμα με επαγγελματισμό. Έτσι θα έχεις κι εσύ τη συνείδησή σου ήσυχη ότι έκανες το σωστό και η εμπειρία αυτή θα σου ανοίξει ένα νέο δρόμο στη ζωή σου. Σου προτείνω λοιπόν να απευθυνθείς σε έναν καλό ψυχολόγο στον οποίο θα ζητήσεις ΕΣΥ βοήθεια σε μια μόνιμη (εβδομαδιαία βάση) και τα αποτελέσματα θα φανούν στο βάθος του χρόνου. Θα δεις μετά από 5-6 μήνες τη ζωή σας να μεταμορφώνεται μόνιμα και καθοριστικά, χωρίς να σε πιάνουν κρίσεις πανικού χωρίς να αμφιταλαντεύεσαι αν κάνεις το σωστό ή όχι, χωρίς το παιδί σου να τραυματιστεί ανεπανόρθωτα. Μην το δεις σαν Δαπάνη, αλλά σαν Επένδυση Ζωής.

Φέτος τέλειωσα τα 5 χρόνια ατομικής και ομαδικής μου ψυχοθεραπείας και μπορώ να πω ότι ήταν ένα σχολείο ζωής και για μένα και για όλη μου την οικογένεια (κόρη, γονείς και αδέλφια μου).

Σου στέλνω φιλικούς και…αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Ειρήνη

27 Ιουλίου 2015 στις 9:26 μμ

Δεν ξερω αν πρέπει να «λυπηθω» να σε ζηλεψω η να χαρω και να σε θεωρησω τυχερή. ..η πρώτη μου σκεψη οταν άρχισα να διαβαζω την ιστορία σου ειπα απο μεσα μου μακαρι να μην μην ρωτουσε ποτε και ο πατερας της κορης μου για εκείνη. …οπως σου ειπε και  η ψυχολόγος τα παιδιά πρέπει να ξερουν την αλήθεια με ενα ιδιαίτερο τρόπο. …έχεις μια καλη δουλειά έχεις τους γονείς σου το παιδί σου χαμογελάει τα υπόλοιπα περισσεύουν …οι κατεστραμενοι χαρακτήρες τρέφονται με το να δημιουργούν καταστάσεις και επεισόδια. … πάλευα με τα δικαστήρια απο οτα ηταν η κόρη μου 8 μηνών κουραστικά καταστραφηκα οικονομικά και τα δικαστηρια το μονο που έλεγαν ηταν πως είναι πατερας του και ας είναι πρεζονι πρέπει να το βλέπει. ..μπηκε φυλακή ηρεμησαμε για τρια χρόνια παροτι περασα του πηγαινα το παιδι να το βλέπει. ..βγηκε παλι τα ιδια…δεν δίνει μια..μας ξεφτιλιζει στο δρομο μας σπάει αυτοκίνητο και πορτες δουλεύω για 16 ευρω την ημέρας και το παιδι μου έχει φτασει πλεον οχτώ χρονων…χτες που αντικρισαμε σπασμενο το αυτοκίνητο γυρισε και ειπε η μικρη μου….μαμα ξερω οτι το εκανε ο μπαμπας τον μισω πια παμε σε αλλη χωρα κουραστικα..κι ετσι πηρα την απόφαση να τα μαζεψω και να φυγω για να σωσω το παιδί μου τωρα πια που δικαιωθηκα απο μια του κουβεντα….κανενα δικαστήριο και καμια αποφαση τους δεν μου εδωσε  τοση δυναμη να κανω αυτο το μεγαλο βημα…ονειρεύομαι την στιγμή που τονν αλλο μηνα θα κραταω το παιδί μου απο το χερι με τα ελάχιστα μας λεφτα και το χαμόγελο στα χείλη που θα του πω «ψυχη μου καλη αρχη στην καινούργια μας ζωη»…

27 Ιουλίου 2015 στις 10:30 μμ

Aλεξανδρα με συγκινησες! Τι εχεις τραβηξει κοριτσακι μου, μπραβο σου που κρατηθηκες κ δεν το  καθαρισες τον αληταρα. Ευτυχως ο δικος μου δεν εκανε τετοια. Απορω πως του επετρεπαν να εχει σχεσεις με το παιδι. Στον δικο μου στα ασφαλιατικα του επετρεπαν να το βλεπει για μια ωρα με παρουσια τριτου κ στην κανονικη αποφαση δεν οριζουν καθολου ποτε να βλεπει το παιδι.  Υπαρχουν χειροτερα κατακαθια απο τον δικο μου αποτι φαινεται. Σε ποια χωρα εισαι κοριτσι μου;;  μπορω να σε βοηθησω με το θεμα της δουλειας αν εισαι στην ιδια χωρα με μενα. Εφυγα κ εγω εξω κ φυσικα δεν το γνωριζει ουτε θα το μαθει ποτε. Στειλε μου ενα εισερχομενο αν θες. Irits πηγα σε ψυχολογο στις αρχες του διαζυγιου περισσοτερο για το παιδι ρωταγα αν κ η κοπελα επικεντρωνοταν σε μενα. Δεν εχω ψυχολογικα, αλλα δικαστικα συνεχιζω κ δεν θα σταματησω. Δεν θα τον αφησω ετσι τον αληταρα, με ηρεμια ολα βεβαια δεν θα τρελανω το παιδι μου ουτε εμενα.

27 Απριλίου 2016 στις 12:32 μμ

Αχ κοριτσια με ολα αυτα που διαβαζω βλεπω οτι υπαρχουν τελικα και αλλοι τετοιοι μπαμπαδες….

Ο πρωην μου χτες μου ανακοινωσε οτι δεν θελει να ξαναδει το παιδι και οτι αφου δεν θελω να ειμαστε οικογενεια θα εξαφανηστει και θα το μετανιωσω γιατι οταν μεγαλωσει το παιδι θα δει οτι τον χρειαζομαι…

Επειδη του ειπα οτι το παιδιθα τον θελει στη ζωη του βρηκε πατημα και να με εκβιασει να ειμαστε μαζι αλλα και μου χτυπαει συνεχεια οτι το παιδι θα τον ψαξει οταν μεγαλωσει (λογια δικα μου αυτα..).

Ομως με αυτα που διαβασα καπως ηρεμισα…δεν θελω το παιδακι μου να εχει ψυχολογικα οταν μεγαλωσει..στο κατω κατω δεν θα τον θυμαται αν οντως εξαφανηστει..

Δεν ηθελα να γινει αυτο αλλα πλεον λεω «αντε να εξαφανηστει να ηρεμισουμε»…

Δεν τον λες και καλο προτυπο για το παιδι…..κανει μπαφους, δεν δουλευει, απειλει και τον ζει η μανα του που της μιλαει με τον χειροτερο τροπο.

Χαιρομαι που σας βλπεω τοσο δυνατες , να ειστε παντα ετσι στη ζωη σας.

2 Μαΐου 2016 στις 12:15 πμ

Έχω περάσει κι εγώ χωρισμό πριν πολλάαααααα χρόνια όταν ο γιος μου ήταν 2. Τώρα είναι 13.  Καμία επαφή με τον πατέρα και δεν νιώθει καθόλου πλέον την ανάγκη ούτε να τον δει.  Η αλήθεια είναι το καλύτερο για το παιδί.  Πλέον θεωρώ ότι όταν έχεις τέτοιο πατέρα είναι καλύτερα να μην υπάρχει!  Το παιδί μεγαλώνει καλύτερα στην ηρεμία του, στο σπίτι του, τη σταθερότητά του και είναι πιο ισορροπημένο.  Βέβαια, το δικό μου παιδί πέρασε χρόνια με δεύτερο «πατέρα» στοργικό, με πολύ αγάπη…………αλλά τέλειωσε και αυτό γιατί (όπως είπες κι εσύ Φωτεινή) είχες εθισμούς (τζόγου και μπάφου) και δυστυχώς η αγάπη του και η στοργικότητα δε με άφηνε να βλέπω τους εθισμούς.  Εγώ Φωτεινή μου ΔΕΝ είμαι τόσο δυνατή όσο οι άλλες γυναίκες και ναι τις ζηλεύω!  Από ψυχολογικής πλευράς εννοώ γιατί δυσκολεύομαι ψυχολογικά να διαχειριστώ τις αποτυχίες μου…. την ατυχία μου …..  Για τα παιδιά μας είναι καλύτερα μακριά από τέτοιους ανθρώπους!

22 Μαΐου 2016 στις 10:49 μμ

Αχ κορίτσια μου δώσατε κουράγιο .Εμένα βέβαια ο μικρός μου είναι ακόμα 12 μηνών και από τώρα σκέφτομαι τι θα του πω.Στους 5 μήνες που έχω χωρίσει έχει δει το παιδί μία ώρα.Βέβαια εγώ δεν έχω να πω τόσο τραβηγμένα για το άτομο του αλλά μετά το γάμο έγινε υπερβολικά ευέξαπτος ,νευρικός κι εγωκεντρικός.Θεωρούσε ότι όλο το σύμπαν όφειλε να περιστρέφεται γύρω του.Όπως είπε και παραπάνω μία κοπέλα αυτός  με τιμωρεί με το να μην βλέπει το παιδί γιατί όπως μου είπε »εσύ θα λογοδοτήσεις που το παιδί θα μεγαλώνει χωρίς πατέρα».Ο τύπος δεν ήθελε να χωρίσουμε και γιατί να θέλει σε τελική εφόσον τρέχαμε μονίμως να καλύψουμε τις ανάγκες του.Και τώρα αντί να καθίσει να σκεφτεί ότι οφείλει να ναι δίπλα στο παιδί του όσο μπορεί,ο εγωισμός του δεν τον αφήνει γιατί τον μικρό είμαι σίγουρη ότι τον αγαπάει.Ελπίζω να αλλάξει στάση αν και το βλέπω από χλωμό ως κατάχλωμο γιατί δεν μπορεί να το χωνέψει πως τον άφησα…..κι απορώ !!!

23 Μαΐου 2016 στις 7:02 μμ

Λοιπον…. Μετα απο αρκετο καιρο εγω το ελυσα το προβλημα!! Εκοψε να ρωταει ή να μιλαει περι μπαμπα γενικος και δεν την ενδιαφερει και καθολου το ζητημα τουλαχιστον για την ωρα!! Της ειπα οτι καποιες οικογενειες εχουν μαμα και μπαμπα αλλες μονο μαμα ή μονο μπαμπα και αυτη ειναι πιο τυχερη απο ολους γιατι εχει μαμα, παπου και γιαγια. Της ειπα επισης οτι ο πατερας της ειναι ενας ανθρωπος προβληματικος και δεν ξερω για ποιο λογο δεν επικοινωνει μαζι της. Με ρωτησε αν ο μπαμπας την αγαπαει και της ειπα το εξης… Αν σε αγαπαει γιατι δεν σε παιρνει τλεφωνο? γιατι δεν ηρθε στο παρτυ για τα γενεθλια σου? γιατι δεν σου εχει παρει ποτε ουτε ενα δωρο?? Μου απαντησε οτι τον αγαπαει, οταν την ρωτσα γιατι τον αγαπας, μου ειπε οτι τον αγαπαει γιατι ειναι μπαμπας. Της απαντησα οτι δεν αγαπαμε καποιον επειδη ειναι μπαμπας ή μαμα ή παπους ή γιαγια αλλα επειδη μας αγαπαει αυτος και ανταποδιδουμε την αγαπη μας. Οτι ειναι μπαμπας σου καποιος που δεν γνωριζεις δεν σημαινει οτι πρεπει να τον αγαπας, τον αγαπας μονο αν σε αγαπαει κ αυτος! Τον πεθερο μου εχω περιποιηθει δεοντος της εχω πει για τον Παπου Δημητρουλα (τον λενε Δημητρη οποτε τον καναμε Δημητρουλα) μεγαλη λερα ο πεθερος, εχω κανει κατασχεση μισθου και δεν μου δινει σαν εργοδοτης τον μισο μισθο ασε που τον εριξε στα 500 ευρω για να δωσει 250 που ουτε αυτα δινει. Θα πιασω τωρα κατασχεσεις στην επιχειρηση και σκεφτομαι σοβαρα να του βγαλω ακινητα σε πλειστηριασμος, μυνησεις μη καταβολης διατροφης τον εχω ξεσκισει μας τα χαλασαν οι δικηγοροι με τις απεργιες. Γενικα κοριτσια συμβουλευω να τους πατησετε κατω!!!  το Παιδι ειναι 6 χρονων εχει να το δει απο 1-1,5 ετων αν το δει στο δρομο δεν ξερει ποιο ειναι, τωρα επιασε να παιρνει την δικηγορο μου και να απειλει οτι θα παει δικαστικα ια την επιμελεια το τομαρι. Να παει να γελασουμε αλλα δεν το εχει τολμησει ακομα. Πανω απο ολα να περναμε καλα εμεις μην ξεχνατε πως ειστε γυναικες περα απο μαναδες τα παιδια βλεπωντας μια μητερα δυνατη δεν εχον προβληματα αυτο εχω καταλαβει εγω

7 Ιουνίου 2016 στις 1:10 μμ

Καλησπέρα..

με προβλημάτισαν αυτά που έχεις πει στο παιδί . Θα σου έλεγα να προσπαθήσεις να βάζεις στην άκρη(όσο μπορείς βέβαια) τα δικά σου συναισθήματα όταν κουβεντιάζετε και να ζητάς πιο συχνά την βοήθεια ανθρώπων που έχουν εμπειρία με παιδιά σε αυτά τα θέματα. Γενικά μέχρι το σημείο που είπες ότι δεν ξέρεις γιατί δεν επικοινωνεί μου φαίνεται μια χαρα,. αλλά μετά ένιωσα ότι μπορεί το παιδί να μπερδευτεί και να νιώσει ένοχο για όποια συναισθήματα (δικαίωμά του) έχει ή δεν έχει για εκείνον.

Να είσαι καλά, καλή δύναμη και ξέρω ότι είναι πολύ πολύ δύσκολο που τα μεγαλώνουμε μόνες μας χωρίς εκείνους όμως προσοχή όσο μπορείς .

Κουράγιο σε όλα σου!

Μαρία