Συντάκτης Δημοσιεύσεις

3 Μαρτίου 2016 στις 1:22 μμ

Λάθη γονέων γιατι όλοι κάνουμε λάθη όσο κι άν προσπαθούμε τα δικά μου είναι τα κάτωθι.Αλλα πριν τ’ αναφέρω δύο λόγια για εμένα …

Χαρακτήρας .

1.Υπευθυνη ,οργανωτική όσο είναι δυνατό , λογική,ευαίσθητη μόνο σε οτι αφορά τους άλλους ,ψυχρή σε ότι αφορά εμένα .

Οικογενειακή κατάσταση

Χωρισμένη ετων 34 ! Το διαζύγιο ήταν μια απόφαση που λόγο αρχών δεν είναι στις επιλογές μου αλλά ευτυχώς ήταν στις επιλογές του πρώην συζύγου μου.Εχω χωρίσει εδω και 5 χρόνια ζώ με την κόρη μου που είναι 9 χρονών και την μητέρα μου 51 χρονών (για να μη σας αφησω με λάθος εντυπώσεις οι γονεις μου δεν εχουν χωρίσει απλά ο πατέρας μου-ετων68- ζει εκτός πόλης και η μητέρα μου επέλεξε να μείνει μαζί μου ,τον επισκεπτόμαστε και καθε δευτερο ΣΚ )

ΒΡΕΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ

1.Κατα τα λεγόμενα της παιδοψυχολόγου στο παίδων η μετάβαση του παιδιού στο διαζύγιο δεν ηταν σωστή οφείλαμε σαν γονείς να δείχνουμε στο παιδί την δισαρέσκεια μας (καυγάδες,φωνές)ώστε να γίνει πιο έυκολα αποδεκτό το διαζύγιο.Κατα την άποψη ψυχολόγου απο το χαμόγελο του παιδιού η οποια με κα8οδήγηση στη διαδικασία οι εντάσεις επρεπε να παραληφθούν για να μην τραυματιστεί .

2.Υπνος το βάσανο κάθε γονέα όπως και πρίν το διαζύγιο έτσι και μετά κάθε προσπάθεια είτε λόγο συγκυριών (ασθένεια ,διακοπές,κούρασει κλπ)είτε λόγο ανασφαλειών το παιδί κατέληγε στο κρεβάτι μου και λυπάμαι που το λέω αλλα κάθε προσπάθεια είτε με οδηγίες απο άρθρα ειδικών ειτε με ψυχολογικό εκβιασμό είτε με δωροδοκία έπεσε στο κενό.Ολες οι ελπίδες μου πάνε στην εφηβική επανασταση .

3.Προσκόληση στη μαμά .Αν και περνά αρκετο χρόνο με την γιαγιά που την φροντίζει (όπως και εμένα άλλωστε ) τίποτα δεν την ηρεμή αν δεν είμαι στο σπίτι η μόνη λύση που έχω στο να μην νιώσει την απουσία μου ,είναι η τηλεόραση.

4.Χαμηλή αυτοπεποίθηση (ανεξάρτητα με πόσα μπράβο ακούει),ευαίσθητη ώς χαρακτήρας και προσκολημένη στη μαμά όλα την επηρεάζουν ,ανέκαθεν δοτική με όλους δεν καταφερε να αποκτήση πραγματικούς φίλους και λειτουργεί σαν πασπαρτου για όλες τις παρεες. Την παίζουν όταν εχει κατι καινούριο να προσφέρει ή όταν λείπει καποιος απο την παρέα και συχνά πέφτει θύμα των αστειισμών τους.

5.Στο μυαλό της ο μπαμπάς (ο οποίος είναι σε σχέση εδω και 5 χρόνια και συζεί με την κοπέλα του την οποία εχει γνωρίσει όπως και την οικογένεια της)μπορεί να προχωρήση στη ζωή του να κάνει μια κανούρια οικογένεια σε αντίθεση με την μαμά η οποία απαγορεύεται να αποκτήση σχέση και δεν συζητάμε καν για οικογένεια .Φόβος εγκατάληψης ή ανασφάλεια,δεν ξέρω,ένα  συναίσθημα το οποίο κάθε φορά που είναι με την σύντροφο του μπαμπά γίνεται πιο έντονο και την κανει για το επόμενο διάστημα να προσκολάτε ακόμα περισσότερο σ εμένα.

-Αυτά είναι τα «λάθη» μου και εδώ γεννάται το ερώτημα ,τι κάνω ?

Επιλογές.

1. Πάω το παιδί σε ψυχολόγο (το έκανα στο παρελθόν οι ανασφάλειες και οι φόβοι της (σκοτάδι ,ύψος κλπ)ήταν πιο έντονα )

2.Πάω εγώ σε ψυχολόγο και πέρνω δραστικές αποφάσεις για την ζωή μου που ίσως βοηθήσουν στο να προχωρησω σε προσωπικό επίπεδο αλλά αφαιρόντας τον ελαχιστο χρόνο που έχω απο το παιδι μου(ξέχασα να σας πώ οτι είμαι και ενοχική μαμά)

3.Δεν κάνω τιποτα απο τα παραπάνω και περιμένω να μεγαλώσει να μπεί στην εφηβία και να αποκτήσει άλλα ενδιαφέροντα και να σταματήσει να είναι τοσο προσκολημένη .

Την λατρευω είναι η ζωή μου όλη δεν βάζω τιποτα πάνω απο το παιδί μου αλλα ζώ με τον φόβο οτι μεγαλωνω ένα παιδι που έχει βγεί απο τα παραμύθια .Ειναι γλυκιά και δεν θέλω να πληγωθεί επειδή εγω θέλω προχωρήσω.Ειμαι 34 χρονών έχω χωρίσει απο τα 28-29 και η καθημερινότητα μου ειναι η δουλειά μου και το παιδί μου και εχω αρχίσει να πιστευω οτι αυτο είναι το μεγαλύτερο λάθος που έχω κάνει και ο λόγος όλων των ανασφαλειων της.

Περιμένω τα σχόλια σας καλά η κακά θέλω τη γνώμη σας είτε μου αρέσει είτε όχι αλλιώς δεν θα τα έγραφα όλα αυτά.

6 Μαρτίου 2016 στις 10:50 μμ

Θα σου πω την γνώμη μου χωρίς να μπορεί κανείς να έχει πλήρη εικόνα από ένα κείμενο και χωρίς να σημαίνει ότι αυτά που θα γράψω είναι και σωστά.Καταθέτω καθαρά την γνώμη μου με πρόθεση να βοηθήσω αν μπορώ.

Εφόσον είδες ότι το παιδί ταράζεται με ψυχολόγους κλπ η γνώμη μου είναι να την αφήσεις σε ησυχία της.Προσωπικά πιστεύω ότι δεν πρέπει να ψυχιατρικοποιούμε τα πάντα.Το παιδάκι πολύ φυσιολογικά ταράχτηκε με το διαζύγιο των γονιών και ήθελε το χρόνο της.Άρα αυτό με ψυχολόγους  δεν λειτούργησε.

Αντίθετα πιστεύω ότι εσύ πρέπει να ψάξεις ένα καλό ψυχολόγο (επιμένω στον καλό γιατί ξέρω τι κυκλοφορεί) για να αποφορτιστείς από τα ενοχικά συναισθήματα.Το παιδί ζει μαζί σου και θεωρώ ότι επιφορτίζεται μέρος της ψυχολογίας σου ακόμα κι αν δεν το κάνεις συνειδητά.Μαθαίνει μέσα απο σένα μία στάση και αντιμετώπιση της ζωής.

Σχετικά με την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση της μικρής πρέπει να την βοηθήσεις,αφου βοηθήσεις και εσύ τον εαυτό σου, να την τονώσεις με δραστηριότητες εξωσχολικές όπου θα διευρύνει τον κύκλο της και θα την βοηθήσει να ρθει σε επαφή και με άλλα παιδάκια.Διάλεξε κάτι που της αρέσει.Αν το βαρεθεί κάτι άλλο.Ενίσχυσε τις νέες φιλίες της καλώντας τα παιδάκια αργότερα στο σπίτι.Πήγαινέ την σε παιδότοπους.Θεωρώ ότι ο λόγος που είναι προσκολημμένη πάνω σου είναι και η έλλειψη παρέας.Βοήθησε την σ αυτό.Το ίδιο μπορείς να κάνεις και με τους συμμαθητές της.Να κάνεις ένα πάρτυ να την φέρεις πιο κοντά.Να μιλήσεις στην δασκάλα να βοηθήσει την μικρή να γίνει αποδεκτή από τους γύρω.Η εικόνα που έχει η δάσκάλα για κάποιον μαθητή επηρεάζει πολύ τα παιδιά.Ζήτα της βοήθεια οπωσδήποτε.(Αυτή είναι η δουλειά μου .)

Θεωρώ ότι τα υπόλοιπα είναι απόρροια των παραπάνω θεμάτων …δηλαδή αν ανεξαρτητοποιηθεί θα κόψει και την επίσκεψη στο κρεβάτι τη νύχτα.Αν αισθανθείς δυνατή και το νιώσει θα αισθανθει και η ίδια.Σε βάθος χρόνου δεν θα νιώθει τόσο την ανάγκη να είναι κολλημένη πάνω σου…είναι φαύλος κύκλος νομίζω.Όσο εσύ παίρνεις τα πάνω σου τόσο κι η μικρή το ίδιο.Αν συμβαίνει το αντίθετο τότε θα φαίνεται και στην μικρή.

Και φυσικά είσαι πολύ μικρή και αν θες να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου να το κάνεις.Και φυσικά δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχικά αν αφιερώσεις χρόνο και σε σένα και στη ζωή σου.Ενοχικά νιώθω κι εγώ για αυτό στο λέω σε σένα όπως το λέω και σε μένα.Εύχομαι τα καλύτερα και ελπίζω να βοήθησα έστω και λίγο.:)

8 Μαρτίου 2016 στις 2:39 μμ

niki2006,

Καλησπέρα. Είμαι η Βίκυ, 38, σε διάσταση τους τελευταίους 6 μήνες με μια κόρη στα 12 και έναν γιο στα 7. Έχω δουλέψει κι εγώ σαν φιλόλογος σε ιδιαίτερα μαθήματα με εφήβους για πολλά χρόνια και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να χειριστείς έναν έφηβο ή έστω ένα παιδί που ετοιμάζεται για την εφηβεία.

Νομίζω, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι, ότι κάθε διαζύγιο έχει τις ιδιαιτερότητές του, που σε μεγάλο βαθμό καθορίζονται από τη σχέση των γονιών μεταξύ τους αλλά και με τα παιδιά τους όπως αυτή είχε αναπτυχθεί πριν τον χωρισμό. Επειδή δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις λεπτομέρειες αυτές, θα σου πω την πρώτη εντύπωση που μου έρχεται στο μυαλό, διαβάζοντας το κείμενό σου.

Θεωρώ ότι κοινός παρονομαστής σε όλα τα θέματα της μικρής σου είναι η ασφάλεια. Θέλει να νιώσει ασφαλής. Αυτό είναι που της λείπει. Δεν λέω ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Λέω απλώς ότι προφανώς ό,τι της δίνεις δεν της φτάνει. Για αυτό προσκολλάται σε σένα, για αυτό κοιμάται μαζί σου τα βράδια, για αυτό δεν θέλει να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, ακόμη και για τη χαμηλή της αυτοπεποίθηση μπορεί να φταίει αυτό.

Το διαζύγιο έχει αναστατώσει το σύμπαν της. Ήταν και μικρή όταν έγινε. Και φοβάται ότι θα μείνει μόνη. Φοβάται μη σε χάσει όπως έχασε τον μπαμπά της. Από τη στιγμή που ο μπαμπάς ξαναφτιάχνει τη ζωή του, εσύ είσαι ο μόνος άνθρωπος που της απέμεινε. Είναι βέβαιο ότι φοβάται.

Τι θα έκανα στη θέση σου? Απλά πράγματα. Θα πρέπει να εκφράζεσαι ανοιχτά στο παιδί. Να της πεις ότι ό,τι και αν γίνει εσύ δεν πρόκειται ποτέ μα ποτέ να την αφήσεις. Πως θα είσαι εκεί για πάντα, σε ό,τι κι αν χρειαστεί. Δώσε της χρόνο. Κάνε την πολλές αγκαλιές. Από τις πολύ σφιχτές. Κάνε της παρέα στο δικό της κρεββάτι, αγκαλίτσα, μέχρι να αποκοιμηθεί. Να νιώσει ζεστασιά και σιγουριά. Έτσι θα συνηθίσει εκεί. Πήγαινε βόλτες μαζί της. Γίνε το πρότυπο της γυναίκας που θα ήθελες να γίνει όταν μεγαλώσει. Δώσε το σωστό παράδειγμα. Γίνε δυναμική εσύ και σίγουρη για τον εαυτό σου για να την συμπαρασύρεις. Κάνε πράγματα που θα τονώσουν την αυτοπεποίθησή της. Σε κάτι θα είναι καλή. Να της το τονίζεις. Να της λες πόσο περήφανη είσαι και πόσα έχει καταφέρει. Να της λες ότι είναι όμορφη και καλή. Να της λες ότι την αγαπάς. Να ενθαρρύνεις τη φιλία της με κάποιο κοριτσάκι που να της ταιριάζει κάπως πιο πολύ, που να είναι κι αυτό χαμηλών τόνων και να νιώθει μαζί της πιο άνετα, πιο σίγουρη για τον εαυτό της.

Μπορώ να σου γράφω πολλή ώρα ακόμη. Αλλά νομίζω πως σου μετέφερα μέσες άκρες τη δική μου τακτική, ιδίως όσον αφορά τη δική μου κόρη που είναι στην προεφηβεία με χίλια. Και μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι όλα αυτά θα έχουν σίγουρα ένα καλό αποτέλεσμα.

Είμαι στη διάθεσή σου. Υπομονή.

 

 

 

 

 

8 Μαρτίου 2016 στις 7:57 μμ

Καλησπερα ειμαι και εγω χωρισμενη εδω και 9 χρονια με τρια παιδια.Τα παιδια αλλαζουν

περνωντας τα χρονια οπως αλλαζουμε κ εμεις.Και τα δικα μου παιδια δεν ηθελαν να ακουσουν οχι να δεχτουν καπο

ιον αντρα διπλα μου αλλα τωρα με παρακαλανε.Ο μικρος κοιμοταν μαζι μου και φετος γυμνασιο πια με αποχωριστηκε χωρις καν να το ζητησω και πιστεψε με ειναι ενα κανονικο φυσιολογικο παιδι και οχι γιατι το βλεπω εγω ετσι αλλα γιατι πραγματι ειναι.

9 Μαρτίου 2016 στις 10:45 πμ

Καλημέρα,

Σας ευχαριστώ όλες για τις συμβουλες σας.Ελίζα μου πιστευω οτι έχεις δίκιο ως αφορά τον ψυχολόγο είμαι ενοχική ανεξάρτητα ποσό χρόνο της αφιερώνω και είναι επιλογή μου να μην προχωράω στη ζωή μου γιατι δεν θέλω να νιώσει ουτε στο λίγο οτι δεν σέβομαι τα θέλω της .Βασιλική είμαι μια γυναίκα που πιστευει πολυ στις δυνάμης της και στον εαυτο της σαν λιονταράκι στο ζώδιο μπορεί να μην έχω εγωισμό αλλα εχω αρκετή αυτοπεποίθηση αγαπώ πολύ την εμφανιση μου,ανεξάρτητα αν αντικειμενικά δεν ειμαι «barbie «, ειμαι πολυ δυναμική και σίγουρη για τις επιλογές μου ακόμα και αν είναι λανθασμένες, δεν παρατάω τιποτα στη μέση και δέχομαι τις συνέπειες των πράξεων μου ,γενικά θα ήθελα η κόρη μου να είναι σαν κι εμένα αλλα στον κόσμο που ζούμε θεωρώ οτι οι απόψης μου για την ζωή είναι παρωχημένες.Πλέον ο ειλικρινής,ο ντόμπρος ,αξιοπρεπείς ,ιπποτικός  άνθρωπος είναι κατα γενική ομολογία ο χαζός της παρέας .Αυτο που βλέπω στη μικρή μου είναι ακριβώς αυτο που έβλεπα στον πρώην άντρα μου ανωριμότητα και ανασφάλεια κατι που δεν το έχω καθόλου και ενω προσπαθώ να κατανοήσω αυτα τα συναισθήματα και να βοηθήσω πολλές φορές θυμώνω γιατι δεν βλέπω τους λόγους να υπάρχουν αυτα τα συναισθήματα.Η ζωη δεν ειναι έυκολη όλα έχουν δυσκολίες αρκει να μην τα παρατάς και όλα θα γίνουν.Προσπαθώ να της περάσω το μήνυμα αυτο λέγοντας συνεχώς πως για όλα υπάρχει λύση ακομα κ αν δεν ειναι αυτη που θέλαμε .Προσπαθώ πολυ με την κόρη μου και ναι την αγκαλιάζω συνέχεια την φιλάω συνέχεια πηγαινουμε βόλτες μαζι με καθε ευκαιρία και της λέω συνεχώς πόσο υπέροχη είναι δεν την φορτώνω με δραστηριότητες γιατι πιστευω οτι το δημοτικο ειναι η βάση της γνώσης και όσο ελευθερο χρονο έχει πρέπει να παίζει γιατι θελω να ζήσει το παιχνίδι όπως το έζησα και εγω σαν παιδι .Pegu ξέρω οτι χρόνος βοηθά και ίσως είμαι λίγο ανυπόμονη να την δώ να γίνεται  ανεξάρτητη και ώριμη .  ευχαριστώ και πάλι.

11 Μαρτίου 2016 στις 9:04 μμ

Γεια σας! Διάβασα τα κείμενα όλων σας προσεκτικά. Δεν θα δώσω συμβουλές ή οδηγίες δεν ξέρω την κατάσταση, μπορώ μόνο να την φανταστώ μέσα από τα δικά σας μάτια, niki. Θέλω να πω πως βλέπω τη κόρη σας μέσα από τη δική σας αντίληψη. Όπως μας την περιγράφετε. Όλα αυτά μοιάζουν να έχουν να κάνουν με έλλειψη εμπιστοσύνης. Δεν μας λέτε τη σχέση της κόρης σας με τον πατέρα της πριν χωρίσετε. Νομίζω πως εκεί βρίσκεται το κλειδί της υπόθεσης. Δεν θέλω να κάνω υποθέσεις γιατί ίσως να σας παρασύρω σε λάθος σκέψεις και οι συνεπαγόμενες ενέργειές σας, να επιδεινώσουν την κατάσταση. Το να δέχτηκε τόσο εύκολα, όσο μας αφήνετε να υπονοήσουμε, να “δώσει” τον πατέρα της σε μια άλλη γυναίκα, ίσως δείχνει το σημείο που θα πρέπει να ξεκινήσετε τις σκέψεις σας. Προσπαθήστε να σας εξηγήσει μέσα από τις παιδικές της ικανότητες και δυνατότητες, και κυρίως μέσα από τις φτωχές της εμπειρίες και τον ανώριμο συναισθηματισμό της, τι νοιώθει για τη θέση της στην οικογένεια.
Συνήθως, χωρίς να είναι και κανόνας, τα παιδιά νοιώθουν ενοχές και υπεύθυνα για ότι τους συνέβη. Και αυτό που της συνέβη είναι απώλεια και ανασφάλεια κατά κύριο λόγο.
Πάντως, πρέπει να λάβετε υπ’ όψιν σας πως ό,τι συμβαίνει είναι παγιωμένο ήδη τέσσερα πολύ σημαντικά χρόνια της ζωής της και θα έχει βαθιές ρίζες. Μεγαλώνει με όλα αυτά. Σκεφτείτε και την περίπτωση να μην “πολεμήσετε” να διορθώσετε το θέμα, αλλά να το διαχειριστείτε προς όφελός της, διορθώνοντας απλώς την καθημερινότητά της και αφήνοντας τον χρόνο να την ωριμάσει και να την πείσει ότι εσείς την έχετε ανάγκη κι όχι εκείνη. Να νοιώθει σημαντική, απαραίτητη και χρήσιμη.
Όλα αυτά που σας έγραψα, φοβάμαι, ότι είναι ανεύθυνα κι επικίνδυνα, μη γνωρίζοντάς σας. Τα έγραψα περισσότερο για να αισθανθείτε ότι δεν είσαστε μόνη. Υπάρχουμε για να σας βοηθήσουμε, ο καθένας μας, να δείτε το θέμα από μια διαφορετική πλευρά και να βοηθήσετε τον εαυτό σας και την κόρη σας. Α! Τώρα μου ήρθε στο μυαλό, πως πρέπει να εξετάσετε ως πολύ σημαντικό το γεγονός που μας περιγράφετε, για το πώς επιστρέφει από τις επισκέψεις στον μπαμπά της και τη φίλη του (δεν ξέρω αν πρέπει να την χαρακτηρίσω “σύντροφο”). Ζητήστε να σας περιγράψει πώς αισθάνεται, τι κάνουν μαζί, πώς περνάει μαζί τους και ειδικά μαζί της κ.λ.π. Ίσως όλη η αντίληψη, που έχει στη ζωή της, είναι ότι ο μπαμπάς της, κατά κάποιον τρόπο, θα γυρίσει πάλι πίσω όταν τελειώσει αυτή η σχέση. Εσείς, ίσως, κατά την άποψή της, πρέπει να είστε οπωσδήποτε διαθέσιμη γι’ αυτόν, όταν γυρίσει. Σκεφτείτε ότι εκπαιδεύεται από ταινίες στη τηλεόραση και οτιδήποτε συζητάει με άλλα παιδιά. Δεν έχετε κερδίσει την εμπιστοσύνη της. Θα βρει αλλού ν’ ακουμπήσει την ψυχούλα της. Κάποια κολλητή της, ή κάτι τέτοιο. Αν δεν καταφέρετε να είστε δίπλα της, φροντίστε να είστε κοντά της. Δυστυχώς, νομίζω ότι όσον αφορά την προσωπική σας ζωή, ίσως θα πρέπει να περιμένετε τρία ή τέσσερα χρόνια για να μπει στην εφηβεία και να μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι η μητέρα της θα μοιράσει το ενδιαφέρον της και σε κάποιον άλλον.
Μεγάλο και πολύχρονο θέμα!
Είμαι πάντα στη διάθεσή σας να ανταλλάξουμε απόψεις.
Χρήστος

12 Μαρτίου 2016 στις 1:39 μμ

Καλησπέρα κι από εμένα.Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τους προλαλλήσαντες.Όμως διαφωνώ με τη γνώμη του φίλου μας Χρήστου που αφορά την προσωπική ζωή της niki.’Ενας σύντροφος που πολύ πιθανό να είναι και ο ιδανικός για μας, δεν κλείνει «ραντεβού» για να εμφανιστεί στη ζωη μας.Αρα δεν κλείνουμε πόρτες ,δεν ταμπουρωνόμαστε,δεν αφήνουμε Ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες!Παράλληλα όμως αφήνουμε τα…προσωπικά μας για αρκετό καιρό μετά τον χωρισμό, ΕΞΩ απο την κοινή ζωή που έχουμε με τα παιδιά μας.

12 Μαρτίου 2016 στις 3:36 μμ

Ένας παππούς κάποτε, όταν ήμουν πολύ νέος (προ αρχαιοτάτων χρόνων), μου είχε πει:
“Ο γάμος είναι ένα βαρέλι γεμάτο φίδια και έχει κι ένα χέλι, κι εσύ βάζεις το χέρι σου να διαλέξεις”. Αυτό ισχύει και για τις νεαρές κυρίες,όσον αφορά την επιλογή συζύγου.
Συμφωνώ με το natassaki99 (μ’ αρέσει το ουδέτερο!). Αυτό όμως, δεν αλλάζει το πώς θα αισθανθεί η μικρή. Τέλος πάντων, η δημιουργία μιας σχέσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Είναι κάτι που το ζυγίζει κανείς εκείνη τη στιγμή. Δεν είμαι αρνητικός σε τίποτα! Εξαρτάται από τις αξίες και τις προτεραιότητες του καθενός μας. Ευχαριστώ το natassaki99 που μου έδωσε την ευκαιρία να διευκρινίσω τη θέση μου. Ο τέλειος σύζυγος είναι πολύ μεγάλη κουβέντα…..!

12 Μαρτίου 2016 στις 9:24 μμ

Φίλε μου cris,

Xαίρομαι που το σχόλιό μου σου έδωσε την ευκαιρία να διευκρινήσεις τη θέση σου.Θέλω κι εγώ να διευκρινίσω επίσης ότι μιλούσα για γνωριμία που ίσως οδηγήσει σε μία αρμονική σχέση.Ο  δεύτερος γάμος, κατά τη γνώμη μου, δεν αποτελεί απαραίτητη προυπόθεση για την ολοκλήρωση μίας σχέσης. Όσο για το natassaki δεν είναι ουδέτερο  αλλά υποκοριστικό μια που οι χρήστες είναι πολλοί και δεν μπορούμε πάντα να βάζουμε το όνομά μας όπως εμείς επιθυμούμε.