Συγγραφέας Δημοσιεύσεις

31 Ιουλίου 2015 στις 5:54 μμ

δυστυχως δεν παμε καλα, ξεκινησαμε την κοινη μας ζωη πριν 7 χρονια, ηρθε το πρωτο παιδακι, μετα απο 2 χρονια και το δευτερο. καθως δεν ειχαμε βοηθεια απο συγγενεις ή φιλους η συζυγος σταματησε την δουλεια και αφιερωθηκε στα μικρα «περιορισμενη» και εγω στα προς το ζειν. ειχαμε εντασεις που τις αφηναμε να εκτονωθουν, περνουσε φαινομενικα, μεχρι την επομενη αλλα τελευταια νιωθω οτι το χανουμε, εχουμε διαρκως κοντρες και διαφωνιες, πολλες φορες χωρις λογο ή για χαζους λογους, λογω δουλειας βρισκομαι σε αποσταση απο το σπιτι και την οικογενεια, με χαρακτηριζω λιγο «παραδοσιακης» σκεψης απο την στιγμη που αποφασισαμε να φτιαξουμε οικογενεια πιστευω οτι αναλογος πρεπει να ειναι και ο τροπος ζωης μας, εχουμε φιλους εργενιδες βεβαια αλλα οπου παμε παμε σαν οικογενεια.  νιωθω αρκετα στριμωγμενος απο εξωοικογελειακους λογους, παντα ηθελα να μπορουμε να περναμε ωρες μαζι, λογω κακου χειρισμου του προσωπικου χρονου και απερισκεψιας χαραμιζα τον οποιο χρονο ειχα σπιτι. τι να κανω για να προσπαθησω να σωσω την οικογενεια μου; δεν αντεχω την σκεψη οτι μπορει να τα τιναξουμε ολα στο αερα, καποια στιγμη μου προτεινε να κανουμε επισκεψη σε «ειδικο», προς το παρον το εχω απορριψει. εχω σκοπο να κανω θυσιες, ισως ακομα και εναντια στα πιστευω μου για να σωσω αυτο τον γαμο,δεν ξερω αν ειναι σωστο ή πρεπον αλλα πιο πολυ με ποναει το αδιεξοδο που οδηγουμαστε, το οτι υπαρχουν 2 παιδια, το οτι δεν μπορω να γυρισω πισω στο μηδεν… . το ειχα ανεβασει σαν θεμα χτες αλλα μετα απο αλλαγη στο προφιλ το ξανανεβαζω. ευχαριστω για τις οποιες συμβουλες προκαταβολικα

3 Αυγούστου 2015 στις 9:11 μμ

Τώρα είδα το θέμα σου! Αχ γιατι να μη μπορούμε επιτέλους να είμαστε ευτυχισμένοι. Καταρχάς σε επιβραβεύω που λες οτι είσαι διαθετημενος να κανεις πίσω σε πολλα προκειμένου να σώσεις την οικογένεια σου. Όμως πες κανά παράδειγμα, γιατ τι δηλαδή μπορεί να έρθετε σε κόντρα με τη γυναικα σου κ να σας οδηγήσει σε τσακωμό; Ο τσακωμούς σας θα κρατήσει καιρο;

3 Αυγούστου 2015 στις 9:28 μμ

κοντρες υπηρξαν για πολλους, ασημαντους και σημαντικους λογους, για τα εξοδα του σπιτιου (δυστυχως σταματησε να εργαζεται καθως δεν ειχαμε καποιον να κρατησει τα μικρα), για τις μερες που θα παμε στους γονεις της και αλλες στους δικους μου (μενουν σε διαφορετικες πολεις), για την συμπεριφορα και την υποστηριξη των γονιων σε θεματα, για την βοηθεια που (δεν) προσεφερα στο σπιτι (λογω δουλειας συνηθως γυριζα πτωμα οποτε εσβηνα στον καναπε για καποιες ωρες) για το ποσο συχνα και μπορει να βγαινει για καφε ή αλλη εξοδο με φιλες (αλλες μαμαδες κυριως που γνωρισε στο σχολειο-οποτε αυτο ειναι σχετικα καινουργιο παραπονο ενω ποτε οσο ειμασταν ακομα μαζι αλλα οχι παντρεμενοι δεν ειχε τετοιο θεμα) δεν κρυβω οτι μου φαινοταν υπερβολικη η συχνοτητα καθως και οι ωρες που διαλεγαν καποιες φορες να βγουν , για την γνωμη που εχω για καποιες γνωστες, για το ποτε εχω «ορεξεις» (τον τελευταιο καιρο απειχαμε, να δεχτω τις «δυσκολες» μερες και την κουραση αλλα ποσο συχνα επιτελους;;;)…ειναι μονο καποια απο τα παραδειγματα… ενας διαρκης αγωνας,καποιες μερες πιο καλα, καποιες μερες στο ιδιο σπιτι και ουτε καν να μιλιομαστε, μια δυσκολη κατασταση που με επιβαρυνε ψυχολογικα και με επιρρεαζε σε οτι εκανα…οι τσακωμοι κρατουσαν απο μερικες ωρες μεχρι μερικες μερες και πολλες φορες δεν χρειαζοταν να πουμε κατι, ο εκνευρισμος φαινοταν.

3 Αυγούστου 2015 στις 10:26 μμ

καλησπέρα. Είμαι καινουργια στην ομάδα. Περασαμε τις ίδιες οικογενειακες καταστασεις με τον συζυγο. Μόνη στο σπίτι με δύο παιδια και εκείνος όλη μερα για δουλεία για να τα βγάλουμε πέρα. ΑΑΑ και μηδέν βοήθεια. Νομίζω λες πως θελεις να κανεις προσπάθεια για το γάμο σου αλλα εχεις αρνηθει να πατε σε σύμβουλο γάμου. Μήπως να το ξανασκεφτείς: Οσο για τις εξοδους της γυναίκας σου μπορείς να δεις πως πανε τα πραγματα τώρα το καλοκαίρι .όσο αφορά ώρες και μέρη. Απο καποιον που έχει περάσει απο τη θέση της θελω να σου πω πως το να κάνει παρέες θα κάνει καλώ και στην ίδια αλλά και σ΄εσένα γιατί θα έχει καλυτερη διαθεση και δεν θα νιώθει πως το μονο που υπάρχει στη ζωη της ειναι τα παιδια της. Εσύ θα ήθελες να ησουν στη θέση της; Επίσης μην είσαι τοσο αυστηρός με τις επιλογές της γιατι απορήπτοντας τις είναι σαν να απορρίπτεις και την ίδια.  Το σημαντικότερο κατα την γνώμη μου είναι να μιλήσετε. Τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς σου να τα πεις σ΄εκείνη. Ισως να περιμένει να τις δείξεις πως σε απασχολει η σχέση σας. ΜΙΛΗΣΤΕ ΜΕΤΕΞΥ ΣΑΣ. Απο καρδιάς FAINIA

3 Αυγούστου 2015 στις 10:51 μμ

Κοιτά,ουσιαστικά θα συμφωνήσω με τη fainia όμως δε θα βιαστώ, το οτι είσαι εδώ κ γράφεις σημαίνει οτι σε ενδιαφέρει ο γαμος σου. Θα σε ρωτήσω πρώτα ποια ειναι η στάση της γυναίκας σου σε ολα αυτά. Ξεσπάσει, στεναχχωριεται ποιος κανει συνήθως το πρώτο βήμα επανασύνδεσης. Εκείνη  εχει κάτσει να σου πει τα παράπονα της η εσύ αντίστοιχα;

3 Αυγούστου 2015 στις 11:20 μμ

Φαινια που καταληξατε;δεν εχω προβλημα να κανει παρεες.θεωρησα υπερβολη το μερα παρα μερα εξοδο για καφε και τουλαχιστον μια φορα την εβδομαδα εξοδο πιο μεγαλες ωρες ενω σαν ελευθεροι ακομα που μεναμε μαζι ποτε δεν ειχε τετοιο θεμα.για τις παρεες ειπα πως προτιμω να βγαινουμε με οικογενειες μιας και σαν ζευγαρια ειναι πιο δυσκολο γιατι πρεπει να βρεθει καποιος να κρατησει τα μικρα μας.το καλοκαιρι ειμαι καταδικασμενος να ειμαι μακρια απο την οικογενεια λογω δουλειας.σκεφτηκα πως μπορουμε να το ξεπερασουμε χωρις συμβουλο, καποιες φορες προσπαθησαμε να μιλησουμε και φανηκε να δουλευει αλλα ξαναγυρισαμε στα ιδια μετα απο λιγο

3 Αυγούστου 2015 στις 11:45 μμ

Προσπαθω να σωσουμε τον γαμο για τα παιδια,για μας και για να μην δικαιωσω την μανα της που ανεφερε οτι «δεν ημουν αρκετος για την κορη της».επειδη ειμαστε ξενοι μεταξυ ξενων δεν ειχαμε παρεες ουτε σαν ατομα ουτε σαν οικογενειες και τωρα που βρεθηκαν θελω να μπορει να βγει να ξεσκασει αλλα ακριβως επειδη εχουν και αυτες οικογενεια ειναι μια ευκαιρια παραπανω να βγαινουμε και σαν οικογενειες.Ελ ειδη ολα γιναν γρηγορα γνωριστηκαμε,αγαπηθηκαμε,παντρευτηκαμε και ηρθαν τα μικρα χασαμε πολλα μιας και δεν ειχαμε και βοηθεια. Περιοριστηκαμε αρκετα,δεν ειχαμε ευκαιριες για εξοδους,αποδρασεις που θα μας βοηθουσαν ισως να εκφραστουμε και να εκτονωθουμε…σκεφτηκα ακομα και μηπως η προσπαθεια για ενα ακομα παιδι μας εφερνε παλι κοντα αλλα αν κατι στραβωνε δεν ξερω τι θα γινοταν

4 Αυγούστου 2015 στις 12:00 πμ

Σίγουρα ΟΧΙ άλλο παιδι στη φάση αυτή. Αν πιστεύεις οτι κ η γυναικα σου εχει τις ίδιες προθέσεις με σένα κάτσε κ μίλησε της ανοιχτά,θα το εκτιμήσει πολυ κ θα καταλάβει ποσο την αγαπάς  κ γενικά μια ήρεμη συζήτηση εξωτερικευοντας τα συναισθήματα σας θα σας φέρει πιο κοντά. Στην περίπτωση τη δικιά σας φαινεται πως οι γονείς οι δικοί της ειναι αυτοί που ανακατεύονται. Εξήγησε της τι σε ενοχλεί, φερςου της τρυφερά  κ δεν πιστεύω οτι δε θα το εκτιμήσει.Ισως απο τη πλευρά της τις έχουν δημιουργηθεί κ ανασφάλειες εφόσον όπως λες για κάποιο διάστημα λείπεις για δουλειές. Μη νομίζεις οτι η Κλεισούρα κ το μεγάλωμα των παιδιών εκτός του οτι σίγουρα ειναι χαρά δεν ειναι όμως κ ψυχοφθόρο για εμάς τις γυναικες.

4 Αυγούστου 2015 στις 12:24 πμ

Ο πεθερος ειναι λογικος ανθρωπος και δεν ανακατευεται η πεθερα αντιθετα θελει να εχει τον ελεγχο σε ολα.εχω δειξει την δυσφορια μου με την γλωσσα του σωματος,δεν εχω πιαστει με λογια.θελω να κανω μια ανοιχτη και ειλικρινη συζητηση με την πρωτη ευκαιρια,να βρουμε τα καλα και να δουμε πως θα διορθωσουμε τα στραβα,να δουμε τι μας χωριζει και τι μας ενωνει.ειμαστε ομως και οι δυο αρκετα δυναμικοι σαν χαρακτηρες και φοβαμαι την συγκρουση

4 Αυγούστου 2015 στις 8:22 πμ

Μιλησε με την γυναίκα σου. Μιλησέ της ξεκάθαρα με ειλικρίνεια. Μην κάνεις το λάθος ποου κάνουμε όλοι μας να την κατηγορείς για όλα γιατί τοτε θα την φέρεις σε θέση άμυνας και ίσως χειρότερα επίθεσης. Δώσε της χόρο να μιλήσει και ακουσέ την. Πραγματικά ακουσέ την, προσπαθησε να καταλάβεις τι σου λέει. Νομίζω πως επειδή στις περιπτώσεις αυτές εχουμε τις δικές μας σκεψεις δεν καταλαβαίνουμε τι μας λέει ο άλλος. Με τον καιρό οι άνθρωποι αλλαζουμε. Ισως κατι έχει αλλαξει και σ εκείνη. ΜΙΛΗΣΕ ΤΗΣ και ΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ. ΚΑΛΗΜΕΡΑ

 

4 Αυγούστου 2015 στις 8:50 πμ

καλημερα! αυτο εχω κατα νου με την πρωτη ευκαιρια, τις επομενες μερες θα μπορεσουμε να περασουμε μαζι αλλα στο σπιτι των γονιων, σκεφτομαι να βρω καποια ευκαιρια να βγουμε εξω, σε «ουδετερο» εδαφος να μπορεσουμε να μιλησουμε, να ρθουμε παλι κοντα τοσο ψυχικα οσο και σωματικα ελπιζω (οχι απαραιτητα ερωτικα αλλα μια αγκαλια, ενα χαδι ενα αγγιγμα ισως) .μας κατηγορω γιατι δεν αντιδρασαμε νωριτερα, γιατι επρεπε να φτασουμε ως εδω. σιγουρα εχει αλλαξει και αυτη οπως και εγω, εχουμε χασει την ξεγνοιασια, την ανεση που ειχαμε, χασαμε την οποια ισορροπια ειχαμε. θα ακουσω οτι εχει να μου πει, αν καποια δεν τα καταλαβαινω ή μου φαινονται καπως θα ζητησω την βοηθεια και συμβουλη σας, σαν γυναικες ισως μπορειτε να καταλαβετε περισσοτερα απο εμενα απο μια φραση… ο μεγαλος μου φοβος ειναι μηπως ζητησει χρονο μακρια για να σκεφτει τα επομενα βηματα, τους ορους, τις προυποθεσεις, ισως γι αυτο απεφευγα την συζητηση καποια στιγμη,επειδη ειμαι παρορμητικος φοβαμαι μηπως θολωσω και δεν μπορεσω να συγκρατηθω,πω κατι που θα κανει τα πραγματα ακομα χειροτερα…

4 Αυγούστου 2015 στις 9:24 πμ

Να μη θολώσει σκιά να συγκρατηθείτε γιατι ναι,τότε θα τα κανεις χειρότερα. Θα ειναι δωρον άδωρον η όλη προσπάθεια θα την κανεις να «απομακρυνθεί» κ να νιώσει ακόμα περισσότερο οτι δεν την καταλαβαίνεις. Απο τη στιγμή που περιμένεις ΙΣΩΣ όρους κ προϋποθέσεις θα πρεπει να είσαι έτοιμος για ολα..

4 Αυγούστου 2015 στις 9:27 πμ

για μενα προσωπικά θα ηταν καλύτερα αν το θέλει και εκείνη ( άρα θέλει πραγματικά να προσπαθήσει) να πάτε σε κάποιον συμβουλο.Αυτα τα θέματα δεν λύνονται από την μια μερα στην άλλη δυστυχώς και γω δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να σε συμβουλέψει παρακάτω.Οσο γι αυτό που με ρώτησες δεν προλαβαμε να κάνουμε πολλά για την σχέση μας.Μας πρόλαβε ο καρκίνος και μετα ο θάνατός του σε ενα χρόνο μέσα. Απο τα λιγα που προλαβα να καταλάβω νομιζα πως είχε καταλάβει πράγματα για μένα που ούτε του είχαν περάσει από το μυαλό. Οσο για την πεθερά να είσαι σίγουρος οτι όταν η σχέση θα φτιάξει δεν θα έχει το περιθώριο να επεμβαίνει.

4 Αυγούστου 2015 στις 9:47 πμ

φαινια συγνωμη, δεν ηθελα να σε στεναχωρησω με την ερωτηση, βλακεια μου…μου προτεινε καποια στιγμη την λυση του συμβουλου, προς το παρον την απερριψα σαν μη αναγκαια, νομιζω μπορουμε να καθησουμε και να τα βρουμε και χωρις αυτον… δεν περιμενω να ξυπνησω ενα πρωι και να ειναι ολα σαν να μην εγινε τιποτε, οταν ξεκινησε το θεμα η πρωτη μου σκεψη ηταν μαλλον εκδικητικη (αν και πως θα καταφερω να παρω τα παιδια, γιατι απο οσο εψαξα πανε με την μανα μεχρι την ενηλικιωση τους πλην εξαιρεσεων) μετα εβαλα τον εαυτο μου στην αλλη πλευρα και προσπαθησα να φανταστω την ζωη μου μακρια απο τα παιδια (δεν καταφερα και δεν ηθελα να το φανταστω)… κλειω μετα απο αυτο το τρανταγμα αποφασισα να ξεκινησω τις υποχωρησεις και να καλυψω το χαμενο εδαφος, να θυσιασω τον εγωισμο μου,ισως τα πιστευω μου  φοβαμαι ομως τον εαυτο μου και τις αντιδρασεις μου, μηπως εκεινη την στιγμη δεν ειμαι πραγματικα «ετοιμος για ολα»…θα το μαθω ομως ελπιζω συντομα…

4 Αυγούστου 2015 στις 11:13 πμ

Ειλικρινά σου εύχομαι τα καλύτερα σε σένα κ την οικογένεια σου. Κ μένα ο δικός μου ειναι αντιδραστικός κ ξέρω πως ειναι. Οταν γίνομαι κ εγω έτσι τότε σκοτωνόμαστε. Απο τη στιγμή  που εχεις αποφασίσει να προσπαθήσεις να συγκρατηθεις κ να εχεις στο μυαλό σου ολα αυτά για τα οποία δε θέλεις να διαλυθεί η οικογένεια σου. Σε πρώτη φάση ίσως χρειαστεί να κανεις τις περισσότερες υποχωρήσεις για να στρώσουν σιγά σιγά τα πράγματα, αυτο εννοώ να είσαι έτοιμος για ολα.

6 Αυγούστου 2015 στις 8:35 πμ

καλημερα.το βραδυ εγινε η πρωτη αποπειρα να μιλησουμε, εστω μεσω βιντεοκλησης (αρκετα ψυχρο θα ελεγα αλλα δεν μπορουσα να περιμενω αλλο) καθως λογω δουλειας βρισκομαι ακομα μακρια απο το σπιτι μου,ξεκινησαμε με τα τυπικα καθημερινα, το εφερε η κουβεντα τι θα μπορουσαμε να διορθωσουμε και γιατι φτασαμε στο σημειο να λεει ασπρο ο ενας και μαυρο ο αλλος, να μην μιλιωμαστε.δεν ανοιξαμε πολυ την κουβεντα αυτο που ζητησα ηταν να με βοηθησει και να την βοηθησω ωστε να βρουμε λυσεις στα προβληματα μας (αφου πρωτα τα εντοπισουμε) και η απαντηση ηταν πως αν βοηθεια σημαινει υποχωρηση απο τις θεσεις της αυτο δεν προκειται να γινει. προσπαθησα να εξηγησω πως βοηθεια για μενα θα πει να δειξεις τον τροπο στον αλλο να δει και να σκεφτει με τον δικο σου τροπο κ συ με τον δικο του, μου ζητησε να ανοιξω το μυαλο μου (ποσο ομως παραπανω;) καταληξαμε λογω της ωρας οτι πρεπει να το ψαξουμε παραπανω γιατι δεν θα παει μακρια η βαλιτσα σε αυτους τους ρυθμους, καπου εκει η καμερα παρουσιασε «τεχνικα προβληματα» καθως δεν μπορεσα να συγκρατηθω αλλο και καποια δακρυα γεμισαν τα ματια μου – στεναχωριας λογω της διαπιστωσης ή χαρας που φανηκε διαθεση συνενοησης ακομα δεν εχω αποφασισει, και καληνυχτιστηκαμε αφηνοντας παλι ανοιχτη την κουβεντα. διεκρινα μια επιφυλακτικη – «εχθρικη»  σταση και δεν ξερω πως να το ξεπερασω, το γεγονος οτι αναζητω την κουβεντα, την συνενοηση εστω και ετσι εστω με αυτον τον τροπο δεν δειχνει οτι νοιαζομαι; οτι προσπαθω να αλλαξω τον τροπο που σκεφτομαι; τι παραπανω να κανω και πως να δειξω οτι ειμαι προθυμος και ανοιχτος σε λογικες λυσεις;

6 Αυγούστου 2015 στις 11:10 πμ

Μήπως εχεις κανει επανελλειμενα λάθη τα οποία την έχουν πληγώσει κ έτσι της βγαίνει αυτή η αντίδραση; Δεν ξέρω κ τι χαρακτήρας ειναι η γυναικα σου οπότε δύσκολα μπορω να κρίνω τι καλύτερο θα μπορούσα να σου πω σαν «τρίτος»

6 Αυγούστου 2015 στις 11:13 πμ

Προφανώς θέλει πράξεις κ όχι αλλα λόγια…

6 Αυγούστου 2015 στις 11:29 πμ

για πραξεις δυστυχως πρεπει να περιμενει λογω της αποστασης που βρισκομαι,με μια μικρη εξαιρεση σε λιγο καιρο. αυτο που μπορω και προσπαθω ειναι να δειξω οτι εχω ολη την καλη θεληση, δεκτικοτητα και διαθεση για αμοιβαιες υποχωρησεις ωστε να βρουμε την λυση που θα μας εχει ολους ευχαριστημενους και θα σταματησουν οι κοντρες και οι αντιπαραθεσεις. δεν θελω ομως να περασω και μια εικονα υποχωρησης ανευ ορων και ατακτης οπισθοχωρησης γιατι φοβαμαι μηπως παρει λαθος μηνυμα και αρχισουν οι υπερβολικες απαιτησεις απο την πλευρα της. εκει που λεω οτι παει να φανει φως στο βαθος εκει αρχιζω να αμφιβαλω παλι

6 Αυγούστου 2015 στις 11:40 πμ

Εξαρτάται ποιες ειναι για σένα οι «υπερβολικές απαιτήσεις». Στο παρελθόν έχετε μιλήσει για τα «παράπονα σας»; Ξερεις δηλαδή τι ειναι αυτο που ζητάει η γυναικα σου απο σένα;

6 Αυγούστου 2015 στις 1:20 μμ

δεν μου παει καπου συγκεκριμενα το μυαλο και θα ειναι αναλογα με τον τροπο που θα το θεσει, κατι του στυλ «αποφασιζω και πρατω και δεν με νοιαζει τι λες» ακουγεται υπερβολικο οσο λογικο και αν ειναι. πιο παλια οχι δεν ειχαμε μιλησει για παραπονα, αυτο που ειπε παλι ειναι να «ανοιξω το μυαλο μου» και να «χαλαρωσω» αλλα πως να το κανω αυτο οταν αισθανομαι μια «εχθρικη» διαθεση απεναντι μου; δεν περιμενω απο την μια στιγμη στην αλλη να φτιαξουν τα πραγματα αλλα τουλαχιστον να κανουμε απο ενα βημα πισω την φορα.απο μακρια πως να δειξω με πραξεις δειγματα καλης θελησης; τι παραπανω μπορω να κανω;εχω πει οτι δεν θελω αλλες αντιπαραθεσεις

6 Αυγούστου 2015 στις 1:34 μμ

Ωραία τότε οταν θα επιστρέψεις σπίτι πήγαινε της ενα τριανταφυλλο(ειδικά αν δεν είσαι τέτοιος τύπος θα της «χτυπήσει» θετικά!) κ μόνο με αυτή τη κίνηση θα της δείξεις τις προθέσεις σου.

6 Αυγούστου 2015 στις 6:15 μμ

Καποτε ημουν αλλα οχι τελευταια.μετα τα λουλουδια κ δωρακια ηταν μονο σε γιορτες γενεθλια κ επετειο γαμου και συνηθως τα εδινα στα μικρα να τα δωσουν.ειχα κατα νου αν εξελθχθει θετικα η κατασταση καποια μικρη αποδραση αν βρεθει καποιος να κρατησει τα μικρα και να βαλω στο προγραμμα μικροεκπληξεις του τυπου πρωινο στο κρεββατι μεσα σε καποιο σαββατοκυριακο ,1 τριανταφυλλο σε ανυποπτο χρονο (καπως ετσι γινοταν στην αρχη της σχεσης μας).αλλα αυτα αφου γυρισω και ελπιζω να μου βγαινει

25 Αυγούστου 2015 στις 1:06 μμ

τελικα περασαν πολυ γρηγορα οι μερες που ειχα στην διαθεση μου, προσπαθησα να ειμαι οσο μπορω πιο κοντα στα μικρα μου, οι σχεσεις με την συζυγο ουδετερες προς καλες, με καποια ερωτικα ξαναμματα, 2 φορες που προσπαθησα ομως να ανοιξω κουβεντα για τα θεματα που μας απασχολουν την απεφυγε λεγοντας πως δεν εχει διαθεση να μιλησει για κατι τετοιο αλλα προτιμαει να απολαυσουμε την στιγμη, πως να το παρω εγω τωρα αυτο;τι ναυποθεσω; η αληθεια ειναι πως και εγω δεν επεμεινα επειδη δεν ειχαμε αλλες διαφωνιες.καποιες εκλπηξεις που ειχα στο μυαλο δεν μου βγηκαν λογω καταστασεων, τωρα ομως που λογω δουλειας ειμαι παλι μακρια το σκεφτομαι ολο και περισσοτερο οτι πρεπει να βρεθει η λυση τουλαχιστον να ξερουμε που παταμε και που τραβαμε…

12 Σεπτεμβρίου 2015 στις 8:12 μμ

τελικα μου φαινεται βουνο το ολο θεμα, ισως φταιει και η αποσταση που μας χωριζει λογω παρατεταμενων επαγγελματικων υποχρεωσεων, εκει που μιλαμε και ολα καλα εκει καπου χανεται για 1-2 μερες, μου περασε απο το μυαλο μηπως τρεχει κατι αλλο αλλα δεν εχω αποδειξεις, ουτε καν δυνατες ενδειξεις, (θα μου πει κανεις αν τις βρω θα ειναι αργα) πιο πολυ με τσιτωνει οτι απεφυγε την κουβεντα για το που παμε, οτι δεν εχω εικονα τι γινεται μεσα στο σπιτι μου, οτι καποιες φορες φαινεται το κυριο μελημα της να ειναι ο «καφες με τις φιλες» αντι για το πως θα τα φερει βολτα στο σπιτι οσο λειπω ακομα (βεβαια η χρηματοδοτηση ΟΛΩΝ των αναγκων και υποχρεωσεων δεν σταματησε στιγμη) … τι να κανω; τι να υποθεσω; προσπαθω να αποφυγω την απευθειας αντιπαραθεση γιατι ξερω πως δεν θα συγκρατηθω, αν ομως σε λιγες μερες που θα επιστρεψω συνεχισει αυτη την σταση (της προσωπικης καλοπερασης) δεν ξερω τι θα κανω

14 Σεπτεμβρίου 2015 στις 9:36 μμ

Καλησπερα φιλε. Πολυ τρυφερη η σταση σου. Σπανια αντρες αναζητουν γνωμες,νομιζουν οτι κατεχουν ολη τη γνωση απο κατασκευης κοσμου. Χωρισα 6 Αυγουστου, δηλαδη απο τοτε εφυγε απο το σπιτι,κ αυτη τη φορα η πορτα μου δεν θα ξανανοιξει. Επειδη η ιστορια σου μου θυμιζει αρκετα τη δικια μας,ακου με ειλικρινεια τα δικα μου παραπονα,που ισως ειναι κ της γυναικας σου. Και αν οχι, φανταζομαι,ειναι παραπονα των περισσοτερων γυναικων. Λοιπον:Ζητας τη γνωμη μας κ οχι της ιδιας της ενδιαφερομενης. Γιατι φοβασαι τη συγκρουση. Γιατι; Στον πολεμο πας;

Να μιλησεις. Δεν μιλουσε. Υπεκφευγε. Υψωνε ενα προστατευτικο τοιχο.Ομως αυτος ο τοιχος δεν τον προστατευε. Μας χωριζε. Πισω απο αυτο τον τοιχο,τη σιωπη του, την πολυωρη φυσικη και συναισθηματικη του απουσια(του συζυγου) εγω χτυπουσα, ματωνα. Ελεγα: αυτο θελω: χρονο για μενα,οχι μονο δουλεια, φασινα ,μαγειρεμα,νταντεμα του μικρου,και ξανα απο την αρχη ,κομματια,την επομενη μερα. Ηθελα να μπαινει σπιτι,να γελα,να με ρωτα πως περασα. Που θελω να με βοηθησει. Να μην απομονωνεται στο ταμπλετ κ ας καει η οικουμενη. Να μην με γραφει οταν του εκρουα τον κοδωνα του κινδυνου(ηδη χωρισμενος αλλη μια φορα, επισης με ενα ακομα παιδι). Το προβλημα ειναι η σιωπη. Οτι δεν μιλανε ειλικρινα τα ζευγαρια.Χτιζουν αμυνες. Πληγωνουν οι αμυνες. Χειροτερες απο επιθεσεις. Πιο υπουλες. Λιγοτερο γενναιες…ΜΠΛΙΑΧ .Λοιπον. Οποιος εχει τον εγωισμο πανω απο την ειλικρινεια, την μεταμελεια, τη συγνωμη. Οποιος δεν καταλαβαινει οτι ο συντροφος του δεν ειναι δουλικο αλλα ελευθερος,καλλιεργημενος ανθρωπος που μονο απο αγνα συναισθημτα τον φροντιζει…μενει καποια μερα σε ενα αδειο σπιτι κ κλαιει αποκαιδια,χωρις να εχει υποψια της μεγαλης του ευθυνης.Κατσε στο σπιτι οπως η γυναικα σου επι χρονια να ανατρεφεις κ αν δεν σου στριψει, ελα να τα ξαναπουμε. Δεν ειμαστε αναπαραγωγικες μηχανες. Μανουλες ειμαστε. Για να αυτοτροφοδοτηθουμε,θελουμε οξυγονο απο την ζωη : εξω απο τους 4 τοιχους του σπιτιου μας. Εσυ ποσο θα αντεχες μεσα,να δουλευει η γυναικα σου κ να αντιστραφουν ολοι οι ρολοι; Πεθερες κ αηδιες(και εμενα η δικια μου νομιζα χρονια οτι μου εφταιγε) ειναι προφασεις για να δικαιολογησουμε τον ανθρωπο μας. Ποιος φταιει που βρισκουν εδαφος; ΕΜΕΙΣ. Γιατι καθε φορα που επιτρεπω στη μανα μου να ανακατευτει στο γαμο μου, ανοιγω μια πληγη στον αντρα μου. Δεν τον εμπιστευομαι; Ειμαι ηληθια κ μπαινει μπροστα ο κηδεμονας μου; Καλη εξελιξη. Και πιστη στο καλο.

14 Σεπτεμβρίου 2015 στις 11:45 μμ

Αργησα να καταλαβω και μου ειναι ακομα δυσκολο να παραδεχτω τα λαθη μου. Γυριζοντας απο την δουλεια προσπαθουσα να μην μεταφερω το βαρος στο σπιτι,οταν δεν το καταφερνα ηθελα την απομονωση για να μην της μεταφερω επιπλεον σκοτουρες.ξερω πως δεν ειναι ευκολο να αφησει την οποια δουλεια εχει και να αφιερωθει στο μεγαλωμα των παιδιων οπως ομως δεν ειναι ευκολο και για μενα να προσπαθω να καλυψω ολες τις οικονομικες υποχρεωσεις του σπιτιου και τις δικιες της μιας και δεν εχει αλλες πηγες εσοδων. Δεν ζητησα να μενει φυλακισμενη σπιτι, να βγει για καφε με αλλες μαμαδες – οταν ειμαι εκει για να κρατησω τα μικρα και σε λογικες ωρες και συχνοτητα. Δεν κρυβω την «ενοχληση» μου αφου δεν ειχε τετοια θεματα οσο ειχαμε λιγοτερες υποχρεωσεις και ειχε και οικονομικη ανεξαρτησια.ειναι «νεο» φαινομενο αυτων της εξοδου…εχω διαπιστωσει πως φταιμε και οι δυο που αποφευγαμε να μιλησουμε ηρεμα, αυτο προσπαθω να εξωτερικευσω.αναγνωριζω τα λαθη μου εστω και τωρα και θελω να βρουμε λυσεις, πολλες φορες για θεματα που αφορουσαν σχεσεις μου ζητουσα γνωμες οχι της αμμεσα ενδιαφερομενης (εκει δεν ημουν τοσο ανοιχτος) αλλα καποιας φιλης. Ηθελα να εχω εικονα και της «αλλης πλευρας»

16 Σεπτεμβρίου 2015 στις 12:02 μμ

<!– [if gte mso 9]><xml>
<w:WordDocument>
<w:View>Normal</w:View>
<w:Zoom>0</w:Zoom>
<w:PunctuationKerning/>
<w:ValidateAgainstSchemas/>
<w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid>
<w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent>
<w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText>
<w:Compatibility>
<w:BreakWrappedTables/>
<w:SnapToGridInCell/>
<w:WrapTextWithPunct/>
<w:UseAsianBreakRules/>
<w:DontGrowAutofit/>
</w:Compatibility>
<w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel>
</w:WordDocument>
</xml><![endif]–>

<!– [if gte mso 9]><xml>
<w:LatentStyles DefLockedState=»false» LatentStyleCount=»156″>
</w:LatentStyles>
</xml><![endif]–><!– [if gte mso 10]>
<style>
/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:»Κανονικός πίνακας»;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-parent:»»;
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:10.0pt;
font-family:»Times New Roman»;
mso-ansi-language:#0400;
mso-fareast-language:#0400;
mso-bidi-language:#0400;}
</style>
<![endif]–>
<p class=»MsoNormal»>Γειά σου κ από εμένα, μου θυμίζεις την δικιά μου περίπτωση, αυτό που εχω να σου πω κουβέντιασε με την σύζυγο σου, μην προσπαθείτε όμως να βγάλετε απόφαση ποιος κ γιατί φταίει, γιατί θα χάσετε το παιχνίδι, μην αφήσετε κανέναν να σας επηρεάσει,έχετε την δικιά σας οικογένεια. Παράλληλα επισκεφθείτε έναν σύμβουλο γάμου. Να είστε σίγουροι οτι αυτά που θα χάσετε θα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που θα έρθουν, ιδιαίτερα για εσένα που θα βλέπεις το παιδί σου με -δελτίο-, εύχομαι να πάνε ολα καλά.</p>

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

16 Σεπτεμβρίου 2015 στις 1:58 μμ

Φίλε iceman, κατ’ αρχάς όντως είναι προς τιμήν σου ότι ζητάς ακόμα και γνώμες αγνώστων- κάτι που σίγουρα δείχνει και πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για σένα. Δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις, μόνο εσύ κι οι άμεσα εμπλεκόμενοι ξέρουν καλύτερα τί θέλουν και τί πρέπει να κάνουν, οι συμβουλές κάποιων τρίτων μπορεί να μην είναι εφαρμόσιμες ή χρήσιμες.

Αφού όμως ζητάς μια γνώμη 🙂 τότε, πολύ επιφανειακά εγώ από την πλευρά μου, σου λέω τι παρατηρώ.

1) Η κατάσταση: Εσύ αγχώνεσαι-πιέζεσαι από τη δουλειά σου και η γυναίκα σου ασχολείται μόνο με τα παιδιά, είναι παράγοντας που εισάγει στη σχέση σας κάποιες ανισορροπίες. Χρειάζεται να έχει και αυτή κάτι προσωπικό να ασχολείται, να ξεφύγει λίγο, είναι δυνατόν να την ενθαρρύνεις προς μία τέτοια κατεύθυνση; Ο ανθρώπινος εγκέφαλος χρειάζεται να έχει προβλήματα να λύσει, γιατί αν δεν έχει, πολύ απλά, θα τα δημιουργήσει 😉

2) Αν όντως θες να θυσιάσεις πολλά για να βελτιώσεις τις σχέσεις σας, κάνε κάτι που χρειάζεται μια γυναίκα ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνει συνηδειτά: να νιώσει γυναίκα 🙂 Και αυτό είναι κάτι που μπορείς να της το προσφέρεις μόνο εσύ με τις πράξεις σου. Προσπάθησε να παραμερίσεις οτιδήποτε εγωιστικό φουντώνει μέσα σου, ακόμα κι αν έχεις απόλυτο δίκιο (!), δώσε δηλαδή πλήρη προτεραιότητα στη σχέση σου, παραμέρισε και τη δουλειά σου (πράγμα σίγουρα δύσκολο, αλλά αξίζει σα θυσία) για ένα διάστημα, και δείξε της πως παραμένει η νούμερο ένα προτεραιότητά σου, πόσο, παρά τα χρόνια, τη θαυμάζεις ως γυναίκα (πρώτιστα) και ως μητέρα (ύστερα) και ότι την επιθυμείς και τη θέλεις πάνω από όλα. Το πώς, σκέψου το εσύ καλύτερα. Μπορείς π.χ. να κανονίσεις ένα ταξίδι μίας εβδομάδας σε ένα εξωτικό μέρος 🙂 χωρίς παιδιά, να έχεις ήδη κανονίσει τα πάντα και να της το παρουσιάσεις σαν έκπληξη. Να παραμερίσεις όμως τη δουλειά σου. Και να δείξεις ότι δεν το κάνεις επειδή είναι μητέρα των παιδιών σου, αν μπορείς προσπάθησε να εστιάσεις σε ό,τι σας συνδέει μόνους σας, σα ζευγάρι. Αν έχετε και οι δύο όρεξη τότε, συζητήστε, αν και είναι πολύ πιθανό να μη θέλει να μιλήσει για τέτοια θέματα που σας στεναχωρούν! αντίθετα να θέλει να απολαύσει τις στιγμές μαζί σου. Τότε μην πιέσεις, και προσπάθησε να προτείνεις να ξεχάσετε ό,τι σας χωρίζει, παρελθοντικά λάθη και να εστιάσετε στις υπέροχες αναμνήσεις που έχετε μαζί. Η επικοινωνία στο ζευγάρι, ΝΑΙ, είναι σημαντική, ΑΛΛΑ κάποιες φορές όταν τα πράγματα φτάνουν σε κομβικό σημείο, μπορούμε να επικοινωνήσουμε με πράξεις, με το σώμα μας και τα μάτια μας και δε χρειάζεται να αναλύσουμε τα πάντα. Όπως ακριβώς είπε πιο πάνω ο ioannis, «μην προσπαθείτε όμως να βγάλετε απόφαση ποιος κ γιατί φταίει».

Εύχομαι πραγματικά να τα καταφέρετε και συγγνώμη για το μακροσκελές κείμενο 🙂

16 Σεπτεμβρίου 2015 στις 4:45 μμ

connie χαιρομαι για την απαντηση, δεν με αγχωνει καθολου το μακροσκελες μιας και οι απαντησεις μου σε αλλες δημοσιευσεις εχουν αναλογη μορφη, αυτο που εχω καταλαβει ειναι πως οι αγνωστοι και ειδικα αυτοι που εχουν αναλογες εμπειριες απο την μια ή την αλλη πλευρα μπορουν να σε νιωσουν, να σε συμβουλευσουν και φυσικα να προλαβουν λαθη σου, χωρις να τους συνδεει κατι συναισθηματικα με σενα ωστε να υποστηριξουν την μια ή την αλλη πλευρα. παραδεχομαι πως κλειστηκα στον εαυτο μου και εγινα απομακρος για να μην μεταφερω τα εργασιακα μου προβληματα και βαρη, δυστυχως η κατασταση δεν επιτρεπει στην συζυγο να εργαστει καθως δεν υπαρχουν κοντα αλλοι συγγενεις για να αναλαβουν την φροντιδα των μικρων, τωρα που ξεπεταχτηκαν και αρχισαν τα σχολεια δεν ξερω αν θα βρισκοταν κατι για να ασχοληθει, στο ενδιαμεσο μια μικρη αποδραση που ειχε ηταν να γραφτει σε καποιον συλλογο αλλα και παλι δεν μπορουσα να καλυπτω ολες τις φορες που επρεπε να πηγαινει. δυστυχως το να παμε καπου χωρις παιδια ειναι απο δυσκολο εως αδυνατο, εχω κατα νου καποιες μικρες εξορμησεις 2ημερα – 3ημερα (μαζι με τα μικρα) αλλα περιοριζομαι λογω οικονομικης στενοτητας, ευτυχως η δουλεια δεν θα ακολουθει οπως ειναι σχεδιασμενο, η σταση μου σε πολλα θεματα εχει αλλαξει, προσπαθω να βαλω σε μια ταξη τοσο τα εργασιακα οσο και τα οικονομικα (γιατι ειναι πολυ δυσκολο να κρατησεις ενα σπιτι και αυτο οχι δικο σου, με εναν μισθο και αυτον κουτσουρεμενο) το δειχνω οσο μπορω οτι καταλαβα το αδιεξοδο που ερχοταν και θελω να αλλαξουμε πορεια ωστε να σωσουμε το σπιτι μας, καποιες φορες (ισως και η αποσταση παιζει τον ρολο της) με βρισκω ετοιμο να παρεκτραπω αλλα συγκρατιεμαι οσο δυσκολο και αν ειναι.και εγω ελπιζω να τα καταφερουμε, δεν με νοιαζει να πουμε ποιος φταιει, στην τελικη ποτε δεν φταιει μονο ενας… ευχαριστω για τις συμβουλες και την συμπαρασταση///ειδες;;;η απαντηση μου ηταν πιο μακροσκελης!!!