Συντάκτης Δημοσιεύσεις

2 Μαρτίου 2016 στις 3:51 μμ

Ο μπαμπάς (εγώ δηλαδή) αγνωστικιστής και θα έλεγα με ήπια στάση μα σίγουρα σε αποδοχή όλων των θρησκειών του πλανήτη μας.

Η μαμά ήπια χριστιανή ορθόδοξη όπου πιστεύει στην ελληνική μεταβυζαντινή ορθόδοξη παράδοση και όσα πρεσβεύει αυτή.

Το παιδί στο δημοτικό σχολείο, υποχρεωτικά προσευχή και φανερή προσπάθεια προσηλυτισμού σε αυτά που στοχεύει, η τρέχουσα πολιτική του Ελληνικού κράτους.

Ποιο είναι το σωστότερο λοιπόν όταν το παιδί μου με ρωτάει για την διαφορετικότητα που γνωρίζει σε απλές καθημερινές μας στιγμές; Πχ να κάνουμε τον σταυρό μας πριν το φαγητό κ.α.

5 Μαρτίου 2016 στις 8:09 μμ

Το κακο που το βρισκετε?Δηλ.αν ζουσε σε μια Μουσουλμανικη χωρα αραγε θα μηλουσε κανενας για αυτα τα θεματα μαλλον οχι.Και μην πειτε πρεπει να γινουνε Ευρωπαιοι,ας γινουμε πρωτα σε ολα τα αλλα μισθους υγεια παιδεια και μετα ας δουμε και αυτα τα θεματα.

6 Μαρτίου 2016 στις 9:20 μμ

Εγώ έχω μία χαλαρή πίστη θα έλεγα με πολλές ενστάσεις σε πολλά θέματα της εκκλησίας.Η πίστη μου θεωρώ ότι οφείλεται πιο πολύ στην ανάγκη μου να πιστεύω σε κάτι ανώτερο.Σέβομαι την πίστη του καθενός όπως σέβομαι την διαφορετικότητά του σε οποιοδήποτε άλλο ζήτημα.Καταγωγή ,πολιτικές πεποιθήσεις,σεξουαλικές προτιμήσεις κλπ.Το ίδιο προσπαθώ να περάσω και στους μαθητές μου όταν διδάσκω Θρησκευτικά.Διδάσκω σε Δημοτικό.Βέβαια η επίσημη θρησκεία του κράτους είναι αυτή και ακόμα κι αν είχα πιο σοβαρές ενστάσεις απέναντι σ αυτό το κομμάτι όφειλα να εναρμονιστώ με την πολιτική του Υπουργείου.Το θέμα με τα Θρησκευτικά είναι τι θέλουμε ακριβώς να κάνουμε με αυτό το μάθημα στα σχολεία.Εννοώ που στοχεύει το Υπουργείο.Σε ότι αφορά το παιδί μου είναι ελεύθερος να αποφασίσει ποια θα είναι η σχέση του με τη θρησκεία,γνωρίζοντας ότι δεν πιστεύουν όλοι το ίδιο και με τον ίδιο τρόπο.Θεωρώ ότι η μετριοπάθεια είναι η ορθότερη επιλογή και όχι μόνο για το κομμάτι της θρησκείας.

6 Μαρτίου 2016 στις 10:04 μμ

Οτιδηποτε ακραιο σηγουρα δεν ειναι καλο τωρα οσων αφορα την προσευχη και τα θρησκευτηκα στα σχολεια δεν νομιζω να ενοχλουν τοσο πολυ.

8 Μαρτίου 2016 στις 10:22 πμ

Μου είναι αδιάφορο το τι πρεσβεύει το κράτος για θέματα θρησκείας μιας που έχοντας βιώσει την διαφορετικότητα από μικρός μέσα σε πολυπολιτισμικό οικογενειακό περιβάλλον (Ελλάδα, Ιταλία, Αργεντινή, Μάλτα) έχω βγάλει τα δικά μου συμπεράσματα, έχω διαμορφώσει τις δικές μου αντιλήψεις.

Ο προβληματισμός μου έγκειται στο ποια είναι η προτεινόμενη αντιμετώπιση προς το παιδί μου, όταν έχω να αντιμετωπίσω  τις προσηλυτιστικές μεθόδους της εκκλησίας, το βαλλόμενο από παντού εκπαιδευτικό μας σύστημα, τον μικρόκοσμό μου, την επιθυμία μου να μην κατευθύνω τις σκέψεις τους παιδιού μου σύμφωνα ακόμη και με τις δικές μου αντιλήψεις.

Το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνει πνευματικά ελεύθερος και γι αυτό προβληματίζομαι: που πρέπει να απευθυνθώ για να με συμβουλέψουν; ποια βιβλία να διαβάσω σχετικά; ποιοι άλλοι γονείς έχουν αντιμετωπίσει παραπλήσιους προβληματισμούς;

 

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 1 έτος, 8 μήνες πριν από  antonio-kappa.

8 Μαρτίου 2016 στις 4:36 μμ

Βιωσατε την διαφορετικοτητα και βγαλατε συμπερασματα οπως ειπατε. Σταδιακα επισης και με την αποκτηση γνωσεων και εμπειριων. Ειναι μεγαλο και πολυπλοκο το θεμα αλλα  παρατηρειται προσηλυτιστικες μεθοδους στο σχολειο?

8 Μαρτίου 2016 στις 5:19 μμ

Ε πνευματικο ελευθερο θα ειναι το παιδι.Νομιζω οτι εσυ σαν γονιος και οποισδηποτε αλλος αν λες στο παιδι σου μην πιστευεις τιποτα η πιστευε στον βουδα ε δεν νομιζω να μην το πεισεις θα το πεισεις θα σε ακουσει.

9 Μαρτίου 2016 στις 10:13 πμ

Ναι παρατηρώ προσηλυτιστικές μεθόδους, που βρίσκουν έδαφος στην γενικότερη Ελληνική αντίληψη του Ωχ αδελφέ που κυριαρχεί στην κοινωνία μας. Βέβαια αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στην Ελληνική και στην Γαλλική (για παράδειγμα) θα προτιμούσα και πάλι την Ελληνική 😉 Ίσως εκφράζω την ελπίδα μου, να ξημερώσει μια ημέρα όπου χωρίς φόβο θα μιλάμε και θα μαθαίνουμε για όλες τις θρησκείες του κόσμου γνωρίζοντας τι αντιπροσωπεύουν και γιατί υπάρχουν.

Το να πιστεύεις όπου πιστεύεις είναι ανθρώπινο και αποδεκτό!
Κακό είναι να προσπαθείς να με πείσεις να πιστέψω εκεί που πιστεύεις
και αυτό συμβαίνει ΕΝΤΟΝΑ στο σχολείο

Όπως και να έχει έχετε καμιά πρόταση για σχετική βιβλιογραφία, αρθρογραφία που θα μπορούσε να απαντήσει στους παραπάνω προβληματισμούς και που θα ονομάτιζα ως Καλλιεργώντας ελεύθερους σε σκέψη ανθρώπους;

27 Μαΐου 2016 στις 1:52 μμ

ειναι ενοχλητικο .. αλλα με τα θετικα του ισως.  ειναι μια αρχη, το εισιτηριο για μια σωστοτερη αναζητηση στο μελλον. το ερεθισμα που χρειαζεται ο ελευθερος ανθρωπος. Ο οποίος φοβαμαι οτι γαλουχειται να σκεπτεται ελευθερα κατα την  προσχολικη ισως και νεογνικη ηλικια. πιστευω πραγματικα οτι το δικο σας παιδι θα εχει και το ενδιαφερον και τον τροπο να πλησιασει την αληθεια οταν μεγαλωσει αρκετα.

 

27 Μαΐου 2016 στις 3:05 μμ

Μια χωρα απο τι αποτελειτε θρησκεια γλωσσα οικογενεια πολιτισμος.Ολα αυτα σιγα σιγα πανε να τα καταργησουνε.Ετσι επιτάσσει η σύγχρονη εποχή αλλωστε.