Συγγραφέας Δημοσιεύσεις

22 Δεκεμβρίου 2016 στις 2:20 μμ

Είναι Πέμπτη μεσημέρι. Είμαστε στη δουλειά. Δουλεύουμε πυρετωδώς (κι εγώ αυτό ακριβώς -δεν- κάνω, μεταξύ μας…) για να τακτοποιήσουμε εκκρεμότητες πριν κλείσει ο χρόνος…

Μα φεύγει ο χρόνος; Φεύγει αυτό το υπέροχο 2016; Πότε είχαμε καλοκαιρινές διακοπές, πότε άνοιξαν τα σχολεία, πότε ήρθαν τα Χριστούγεννα, είδηση δεν πήραμε. Οι εκκρεμότητες βλέπετε…

Χριστούγεννα λοιπόν! Και είναι αυτό καλό; Έχουμε εμείς όρεξη για τραπεζώματα, μελομακάρονα, φωτάκια, δεντράκια και χιόνια στο καμπαναριό; Δε μας έφτανε η κούρασή μας; Και τα παιδιά; Παρκάρισμα σε γιαγιάδες, παππούδες, θείες, θείους και γειτόνισσες; Ή, ακόμη χειρότερα, παρκάρισμα μπροστά σε μια οθόνη;

Σιγά μη σας απαντήσω εγώ! Θα σας απαντήσει το Φάααντασμα…»Μα ποιο Φάααντασμα;», θα αναρωτηθείτε. Ελάτε, τώρα, που δεν το γνωρίζετε! Ας αφήσουμε το Φάααντασμα του Παρελθόντος να κάνει τη δουλειά του! Μια φορά το χρόνο, άλλωστε, έχει αυτή τη δυνατότητα!

Ας ανάψουμε λίγο τα alarm και ας παρκάρουμε στα Χριστούγεννα των παιδικών μας χρόνων. Χαλαρώνουμε. Κλείνουμε ματάκια (δεν κάνουμε ζαβολιές). «Ανοίγουμε» την ακοή μας, την όσφρησή μας και την καρδιά μας. Ας προσπαθήσουμε. Ας προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω… Σίγουρα θυμόμαστε να γλείφουμε την άχνη από κάποιον κουραμπιέ ή να έχουμε ξαπλώσει κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο και να ναρκωνόμαστε με τα πολύχρωμα φωτάκια… Και είμαι σίγουρη, συνεχίζω ακάθεκτη, ότι, έτσι και γίνει η αρχή, θα μπορέσουμε να ανασύρουμε πολλές εικόνες, χαρακτηριστικές μυρωδιές και αθώα συναισθήματα.

Φέτος τα Χριστούγεννα, λοιπόν, ας αδράξουμε την ευκαιρία, αν δε θέλουμε να μας κάνουν «Μπου!» το Φάντασμα του Παρόντος και το Φάντασμα του Μέλλοντος! Προλαβαίνουμε! Κλείνουμε στο χρονοντούλαπο τα άγχη και τις έννοιες μας. Φρενάρουμε λίγο από το τρέξιμο της καθημερινότητας. Και αφήνουμε, σαν guest star, το Φάααντασμα του Παρελθόντος να μας δείξει το δρόμο…

……….

Αυτά τα Χριστούγεννα, ας βρεθούμε με τα παιδιά μας. Ας παίξουμε, ας γελάσουμε, ας χαρίσουμε σε αυτά το χρόνο μας και ας δημιουργήσουμε αναμνήσεις τέτοιες που να σκάσουν από το κακό τους τα Φαντάσματα του Παρόντος και του Μέλλοντος!!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

22 Δεκεμβρίου 2016 στις 5:52 μμ

Έτσι ακριβώς! Κοιτάμε μόνο μπροστά! Χαμογελάμε αγκαλιάζουμε και αγαπάμε τα παιδιά μας!Εύχομαι υγεία και αγάπη για όλους!!

22 Δεκεμβρίου 2016 στις 6:17 μμ

Μπραβο Βασιλική!!!

Δώσε και σε μας απ’αυτο που πίνεις :-)))

FB:George Chally

23 Δεκεμβρίου 2016 στις 10:07 πμ

Καλημέρα σας!

Χρύσα, χαίρομαι που συμφωνείς!

Γιώργο, δεν χρειάζονται «μπράβο»! Και η αλήθεια είναι ότι δεν πίνω απολύτως τίποτα…χαχαχα!

Απλώς έχω αλλεργία στη μιζέρια, σε πρακτικό, συναισθηματικό, ψυχολογικό επίπεδο ή σε επίπεδο, αν θες, φιλοσοφίας ζωής…

Βλέπεις, είμαι θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος.

Όλα αυτά είναι «απόφαση» και «επιλογή».

(Και αν τώρα όλα αυτά σου φαίνονται ακατόρθωτα, σε διαβεβαιώνω πως δεν είναι… )

26 Δεκεμβρίου 2016 στις 8:48 πμ

Πανέμορφο post, καλά Χριστούγεννα σε όλους!!! 🙂

26 Δεκεμβρίου 2016 στις 9:18 πμ

Παυλο, χαιρομαι που σου αρεσε! Καλη χρονια σου ευχομαι!

26 Δεκεμβρίου 2016 στις 11:56 μμ

Πολυ ομορφη αναρτηση γεματη θετικη ενεργεια

27 Δεκεμβρίου 2016 στις 10:14 μμ

Λες να πιάσει; Χρόνια πολλά σ’όλους…

29 Δεκεμβρίου 2016 στις 12:14 μμ

τι εγινε βρε παιδια ; πετυχε ;  γιατι εγω μαλλον ολα τα φαντασματα  εφερα να κανουν παρτυ και επαιξα μπαλα μαζι τους.

καπως ετσι μπερδεμενο βγηκε το πρωτο εορταστικο 3ημερο, λιγο απο δω λιγο απο κει,λιγο γιορτινο και λιγο χαλαρο, αλλα και λιγο πιεστικο και λιγο εκρηκτικο γιατι μαλλον αυτο το φαντασμα του παρελθοντος.. εε να, δε γινεται να βγαλει και το φιδι απ την τρυπα .

Βικυ ελπιζω εσυ να το καταφερες . αλλωστε καποιοι στο σπιτι τους δεν εχουν πια τρυπες και εκκρεμοτητες..

29 Δεκεμβρίου 2016 στις 1:18 μμ

marlen,

Είμαι πεπεισμένη ότι πιάνει, αρκεί να το πιστέψεις!

martzi,

Εγώ επιτρέπω στο Φάααντασμα του Παρελθόντος να μου υπενθυμίζει αποκλειστικά και μόνο τα καλά της παιδικής μου ηλικίας, για να είμαι σε θέση να μεταδώσω λίγη από εκείνη την ευτυχία στα αγαπημένα μου πρόσωπα.

Τα «δυσάρεστα» του παρελθόντος μου τα αποδόμησα, τα ανέλυσα, τα κατανόησα, τα αποδέχτηκα, τα εξέλιξα, κράτησα το μαθηματάκι μου και τα έκλεισα μια για πάντα στο χρονοντούλαπο…! Και δεν τα αφήνω να ξεμυτίσουν!

Ναι, το πέτυχα. Πέρασα ένα όμορφο 3ήμερο, παίζοντας και διασκεδάζοντας, όπως το είχα φανταστεί!

Βέβαια, αν οι συγκυρίες επέτρεπαν να έχω ακόμη ένα αγαπημένο πρόσωπο κοντά μου, θα ήταν όλα πολύ-πολύ καλύτερα!

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 3 μήνες ακόμα από Φωτογραφία του/της vasilikikor vasilikikor.

30 Δεκεμβρίου 2016 στις 2:23 μμ

Καλημέρα σας!
Τις ευχές μου σε όλους τους συνδαιτυμόνες του forum.
Ιδιαίτερα σε σας Βασιλική Κορ, που ο απλός κι ευθύς λόγος σας με γοητεύει.
Ιστορίες, λοιπόν, με φαντάσματα. Ενδιαφέρον κι όμορφο θέμα. Για να δούμε το λοιπόν:
Τα δικά μου φαντάσματα έχουν ήδη απομακρυνθεί στον χρόνο κι έτσι όλα έχουν γεράσει και η επίσκεψή τους τα κουράζει λόγω της μεγάλης διαδρομής που έχουν να κάνουν στον χρόνο για να με δουν. Εκτός από ένα που είναι νέο και ζωηρό και μ’ επισκέπτεται συχνά πυκνά.
Συνήθως έρχεται, όταν πλένω τα πιάτα στον νεροχύτη το μεσημέρι κι ο γιος μου ετοιμάζει τον καφέ στην καφετιέρα. Έρχεται πίσω μου, με αγκαλιάζει από τη μέση, πλέκει τα χέρια της στην κοιλιά μου, ακουμπά το στήθος της στη πλάτη μου, σκύβει στο λαιμό μου και με μυρωδάτη από δενδρολίβανο ανάσα μου ψιθυρίζει: «Αυτή είναι δική μου δουλειά. Πάντα την έκανα για σένα. Αλλά εσύ την κάνεις καλύτερα.»
Σταματώ να πλένω και σηκώνω το κεφάλι να κοιτάξω έξω από το παράθυρο τα χρυσάνθεμα που είχε φυτέψει και που ακόμα ανθίζουν. Κρατώντας το πιάτο γεμάτο σαπουνάδες και το νερό να τρέχει στον νεροχύτη, προσπαθώ να αισθανθώ την παρουσία της, που μου την προσφέρει απλόχερα στη μοναξιά μου. Εκείνη συνεχίζει: « Όλα τα έκανες καλύτερα και πιο όμορφα για μένα. Σ’ ευχαριστώ, που με άφηνες να σε νοιάζομαι. Λυπάμαι, που δεν με χρειάζεσαι πια! Μα κι απ’ την άλλη, χαίρομαι που δεν με χρειάζεσαι! Αλλά θα έρχομαι όσο θα σου λείπω!»
Ξεπλέκει τα χέρια της και μέσα στη φασαρία της καφετιέρας χάνεται μέσα στον γιο μου.
Άλλες φορές πάλι, έρχεται όταν στρώνω το κρεβάτι μας. Ακουμπά στην κάσα της πόρτας αγκαλιάζει τους ώμους της και με κοιτά χαμογελώντας, να τακτοποιώ το μαξιλάρι της στη μεριά της: «Ακόμα με φροντίζεις! Και το κάνεις χωρίς να με χρειάζεσαι και χαίρομαι που δεν με χρειάζεσαι πια! Όμως, θα πρέπει να βρεις καινούργιο δρόμο στη ζωή σου. Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται την έννοια σου, που χρειάζονται να ομορφύνεις τη ζωή τους», μου λέει. «Δεν σε πειράζει; Ίσως, πάψεις να μου λείπεις!», τη ρωτώ. «Δεν με αφορά! Εγώ δεν είμαι εκείνη. Εκείνη έφυγε και χάθηκε στο τίποτα. Δεν μπορεί να την πειράξει τίποτα. Έφυγε ήρεμη στην αγκαλιά σας. Εγώ είμαι ότι σας άφησε πίσω. Είμαι η αγάπη της και η έννοια της για σας. Κι έτσι ζω μέσα στην προσωπικότητά σας και στις σκέψεις σας. Μέσα στη καρδιά σας για πάντα. Είμαι ένα κομμάτι δικό της που έχω γίνει ένα κομμάτι του εαυτού σας. Δεν έχω καμία σχέση με το μέλλον σας, με τη ζωή σας. Εγώ διαφεντεύω τις αναμνήσεις σας, είμαι ένα φάντασμα του χρόνου, του δικού μου χρόνου. Είμαι ένα κομμάτι του παρελθόντος σας. Αν είστε καλά θα είμαι καλά. Γι’ αυτό, φρόντισε να είστε και οι δυο καλά!», χαμογελά και χάνεται, σαν αερικό, στο διάδρομο του σπιτιού.
Τα φαντάσματα ταξιδεύουν στον χρόνο. Όσο απομακρύνονται, μεγαλώνουν και όσο μεγαλώνουν, απομακρύνονται. Ζουν σε μια μόνο διάσταση, αυτή του χρόνου. Κι όσο μεγαλώνουν κι απομακρύνονται, κουράζονται και να μας επισκέπτονται. Κι όταν σταματούν να μας επισκέπτονται, τότε πραγματικά, μένουμε μόνοι. Μόνοι, με το φάντασμα του εαυτού μας. Αυτό το κουβαλάμε πάντα μέσα μας και είναι για πάντα ένα παιδί. Τουλάχιστον, μέχρι να το θολώσουν τα γεράματα και να το εξαφανίσει το αλτσχάιμερ. Ας τα έχουμε καλά μαζί του και οι δαίμονες θα μείνουν μακριά.

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 3 μήνες ακόμα από Φωτογραφία του/της cris cris.
  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 3 μήνες ακόμα από Φωτογραφία του/της cris cris.

30 Δεκεμβρίου 2016 στις 11:47 μμ

Αγαπητε Χρηστο,

Καλησπερα!

Καταρχας, ευχαριστω για τα καλα σου λογια και συγνωμγ για την ελλειψη τονων (γραφω απο το κινητο μου τηλ γαρ).

Η αληθεια ειναι οτι με το συνθημα «εμπρος καλο μου φαντασμα», ηθελα να μεταδωσω λιγη απο την αισιοδοξια μου και τη θετικη μου σταση, προτρεποντας μας ολους να ξαναβρουμε αυτη την επαφη με την παιδικοτητα μας και να την πραγματωσουμε στη σχεση μας με τα παιδια μας…

Η αληθεια, επισης, ειναι οτι η αναρτηση σου διαπνεεται απο μια νοσταλγια και απο το αισθημα της μοναξιας (αν κανω λαθος, συγχωρεσε με).

Σαφεστατα, να φανταστω μονο μπορω το πως νιωθεις μετα το χαμο της συζυγου σου.

Ομως, ασε με να σε ακουμπησω με το μαγικο μου ραβδακι, σαν αλλη καλη νεραιδα (οπως αυτη στην Σταχτοπουτα πχ!) και να σε συμπαρασυρω σε μια δινη αισιοδοξιας!

Η ζωη συνεχιζεται και δε θελω ηττοπαθειες, χρονιαρες μερες! Μπορει αυριο, μεθαυριο, στην επομενη στροφη του δρομου, ανελπιστα και απροσδοκητα, η ζωη σου να αλλαξει τροπη!!

Πιστεψε το και θα γινει!!

Γραψτο στη λιστα με τις δεσμευσεις για τη νεα χρονια και που ξερεις!!!

31 Δεκεμβρίου 2016 στις 12:57 πμ

cris?

«Εγραψες»!!!

Καλη Χρόνια 🙂

FB:George Chally

31 Δεκεμβρίου 2016 στις 12:58 πμ

Όλοι χρειαζόμαστε από μια καλή νεράιδα!

Χρήστος

31 Δεκεμβρίου 2016 στις 12:59 πμ

Ευχαριστώ mopar !
Καλή Πρωτοχρονιά!

3 Ιανουαρίου 2017 στις 2:41 μμ

χρονια πολλα Βασιλικη !

3 Ιανουαρίου 2017 στις 3:45 μμ

Ευχαριστώ, martzi!!!

Χρόνια πολλά και από εμένα και καλή χρονιά !!!

🙂

5 Ιανουαρίου 2017 στις 3:33 μμ

Ωραία!

Οι γιορτές οδεύουν προς το τέλος τους πια, περάσαμε όπως περάσαμε, κάτι μας βγήκε, κάτι όχι, κάτι πήραμε, κάτι δώσαμε, τι είχαμε, τι χάσαμε (που έλεγε και το σουξέ προ αμνημονεύτων χρόνων)…

Είμαστε και στα πρόθυρα μιας νευρικής κρίσης σκεπτόμενοι ότι αρχίζουν πάλι τα σχολεία και ότι το Πάσχα είναι τρεισήμιση μήνες δρόμος…

Αλλά (εδώ παίρνουμε βαθιές ανάσες όλοι μαζί!) ας εφαρμόσουμε την τεχνική «βήμα-βήμα».

Τουτέστιν, ας επικεντρωθούμε πρώτα στις δεσμεύσεις μας για τη νέα χρονιά…

Αναρωτιόμουν για να πάρω ιδέες…

Ποιες είναι οι top 3 δεσμεύσεις σας για το 2017;

(Και μη μου πείτε «να φτάσω τα κιλά που ήμουν προ 5ετίας». Ας ξεκινήσουμε με ρεαλιστικούς στόχους!!!)

🙂

5 Ιανουαρίου 2017 στις 4:04 μμ

1 περισσότερος χρόνος με τα αγαπημένα μου πρόσωπα

2 λιγότερο άγχος κ νευρικότητα

3 να επανέλθω στα κιλά μου προ 5ετιας

😛

5 Ιανουαρίου 2017 στις 11:07 μμ

1. Ηρεμία
2. Θετικούς ανθρώπους
3. Υγεία

6 Ιανουαρίου 2017 στις 6:15 μμ

Χρόνια πολλά παιδιά, καλή και ευλογημένη χρονιά να έχουμε, με υγεία και δυναμη.
Πολύ όμορφα όσα γράφετε, keep on! <3

Κάντε με follow στο facebook!
https://www.facebook.com/kiriaki.charitaki.7

6 Ιανουαρίου 2017 στις 8:54 μμ

Καλησπέρα Χρόνια πολλά σε όλους(ες) και καλή Χρονιά γεμάτη υγεία για εμάς και τα παιδιά μας

1. Να πάρω 10 κιλά.

2. Να διαγράψω απο την ζωή μου μίζερους και αρνητικούς ανθρώπους

3. Τα 2 παραπάνω.

 

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 2 μήνες, 3 εβδομάδες ακόμα από Φωτογραφία του/της takis1968 takis1968.

6 Ιανουαρίου 2017 στις 9:09 μμ

Καλη χρονιά σε όλα τα μέλη και εύχομαι η νεα χρονιά να φέρει πολύ αγάπη λιγότερη μιζέρια και υγεία πανω απ όλα!

Ελπίζω τα φαντάσματα του παρελθόντος να συνεχίσουν να μένουν στο χρονοντούλαπο!

 

Αννα

7 Ιανουαρίου 2017 στις 4:43 μμ

Χμμμ… Εγω παλι σκεφτομαι πως φετος θα πρεπει να θεσω τον εαυτο μου στο επικεντρο του ενδιαφεροντος μου, καθως ετσι κι αλλιως γινομουν παντοτε θυσια για ολους τους αλλους. Σκοπευω, λοιπον, να προσπαθησω:

1. Να εξελιχθω σε πνευματικο και ψυχολογικο επιπεδο

2. Να απαλλαγω απο οποιονδηποτε και οτιδηποτε ρουφα τη θετικη μου ενεργεια ματαια

3. Να περνω το λιγοστο μου ελευθερο χρονο δημιουργικα και οχι μοναχικα

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 2 μήνες, 3 εβδομάδες ακόμα από Φωτογραφία του/της vasilikikor vasilikikor.

7 Ιανουαρίου 2017 στις 8:03 μμ

Δεν βάζω δεσμεύσεις στον εαυτό μου. Από τη στιγμή που είμαι μόνος απολαμβάνω την δυνατότητα να αποφασίζω όποτε θέλω, ότι θέλω και το ωραιότερο απ’ όλα να έχω την δυνατότητα να το ξεαποφασίζω αν δεν μου κάνει κέφι.
Χρήστος