Συγγραφέας Δημοσιεύσεις

10 Φεβρουαρίου 2017 στις 4:58 μμ

  1. Καλησπέρα στην ομάδα.Ονομαζομαι Έλενα είμαι 29 ετών κι έχω ένα γιο 8 μηνών.Ο πατέρας αμφισβητούσε κατά τα λεγόμενα του ότι το παιδί είναι δικό του και στη τελευταία μας συνομιλία που ήμουν 5 μηνών του ζήτησα να μη με ταράζει ούτε εμένα ούτε την οικογένειά μου και να προχωρήσει σε ένα τεστ dna αν το θελει όταν με το καλό έρθει το παιδί στον κόσμο.Στη πραγματικότητα δεν το ήθελα.Στη πραγματικότητα δε θέλω ούτε να θυμάμαι ότι του είχα δώσει αξία.Ντρεπομα για λογαριασμό του.Τωρα οχτώ μήνες μετά δεν έκανε καμία απολύτως κίνηση.ουτε εγώ βέβαια.Εχει κάνει ήδη νέο δεσμό από όσο ξέρω.Εμενα αυτό που με απασχολεί είναι το παιδί μου.Δε ξέρω αν πρέπει να διεκδικησω το όνομα του πατέρα του και κατ’εξακολουθηση και την επαφή τους.Εγωψοβαμαι πάρα πολύ.Φοβαμαι τις εντάσεις που θα φέρει.Φοβαμαι επειδή είναι ανήθικος αν περνάει λάθος μηνύματα στο παιδί.Φοβαμαι για τη ψυχή του παιδιού μου μη την εκθέσω σε κίνδυνο.Απο την άλλη δε ξέρω αν είναι καλύτερα και τι απορριψη θα αισθανθεί μεγαλώνοντας όταν θα μάθει ότι ο μπαμπάς δε τον έψαξε ποτέ.οτι έμενε δύο περιοχές πιο κάτω.Δεν είναι τραυματικό;Δεν οφείλω σαν μάνα να προσπαθήσω για την επαφή τους;Κάθε μέρα είμαι σε μεγάλο διχασμό.απο την μία ειλικρινά σιχαίνομαι τη σκέψη του να φέρνω.να σκέφτομαι πως θα παίρνει το παιδί μου που έφερα ολομόναχη στον κόσμο με πολύ κούραση πολλά δανεικά πολύ άσχημη ψυχολογία.με καμία βοήθεια από τον βιολογικό πατέρα.με κανένα πραγματικό ενδιαφέρον από πλευράς του για το παιδί του.Και θα τους φέρω εγώ σε επαφή;Αλλά μήπως το οφείλω στο παιδί μου;Η το βάζω σε κινδυνο;Είναι ζημιά να λείπει ο μπαμπάς από τη ζωή του εφόσον είναι εν ζωή;Η μπορεί να το αποδεχθεί;Το ότι δεν έχει όνομα πατρός δεν είναι πολύ βαρύ;Πραγματικά δε μπορώ να καταλήξω.εχω κανονησει να μιλήσω με δικηγόρους αλλά θα ήθελα και εμπειρικά τις γνώμες σας.Πάρα την αδιαφορία του αποκτά δικαιώματα..

12 Φεβρουαρίου 2017 στις 5:50 μμ

δύσκολο πραγματικά. Πριν αποφασισεις προτείνω να παρακολουθήσεις θέματα που απασχολούν τους χωρισμένους και αποξενωμενους γονείς και να αφουγκραστεις το ρίσκο.. Δεν ειναι και μικρο

13 Φεβρουαρίου 2017 στις 12:33 πμ

Γεια σου Ελενα!

Σε καταλαβαινω απολυτα..Βιωνω παρομοια κατασταση και ειμαι και εγω σε αυτο το διλημμα. Η κορουλα μου ειναι 12,5 μηνων.

Ο πρωην συντροφος ηταν εξαρχης-αρνητικος. Ειμαι και εγω με δικηγορο . Πραγματικα ξερω πως ειναι να μεγαλωνεις χωρις τον ενα γονιο (ο πατερας μου ηταν απων ) αντιλαμβανομαι ποσο δυσκολο και σκληρο θα ειναι να το περασει και το παιδι μου- ποσο ψυχοφθορο εννοω.

Εννοειται τα παιδια ΠΡΕΠΕΙ  να εχουν και τους δυο γονεις- να ειναι σε επαφη τουλαχιστον.

Και εγω δεν εμπιστευομαι καθολου τον πρωην, ειναι ο μονος λογος που καθυστερει η αναγνωριση, επειδη οπως αναφερεις ειναι και το επιθετο και τα παιδια στα σχολεια ειναι σκληρα ( μπουλιγκ κτλ)

Ειδικα σε αυτο που ειπες »απο την μία ειλικρινά σιχαίνομαι τη σκέψη του να φέρνω.να σκέφτομαι πως θα παίρνει το παιδί μου που έφερα ολομόναχη στον κόσμο με πολύ κούραση πολλά δανεικά πολύ άσχημη ψυχολογία.με καμία βοήθεια από τον βιολογικό πατέρα.με κανένα πραγματικό ενδιαφέρον από πλευράς του για το παιδί του.Και θα τους φέρω εγώ σε επαφή;»

Και μενα αυτες οι σκεψεις ερχονται ξανα και ξανα,,Αδικο πολυ.

Εμεις βεβαια εχουμε και καβγαδες πολυ.. Ειναι και το κυριοτερο που με απασχολει.

Πολλες φορες σκεφτηκα πως για χαρη της μικρης θα υποχωρω και πρεπει να εχει επαφες με τον μπαμπα της.. Αλλα οταν εκεινος δειχνει ανευθυνοτητα συνεχως και δεν μπορεις καν να βασιστεις πανω του..εκει σηκωνεθς τα χερια ψηλα.. Ξερω ομως οτι αργα η γρηγορα μπορει να το διεκδικησει εκεινος .

Μου ειπε δικηγορος πως αν αρνηθω την αναγνωριση, τοτε εκεινος μπορει να μου κανει μηνυση και εφοσον αποδειχθει με τεστ dna , γινεται η αναγνωριση.

Θελω να πω πως σε καποιες περιπτωσεις περιθωρια δεν υπαρχουν.

Εσεις πιστευεις οτι θα ειστε καλα στα τυπικα?  Απο οτι καταλαβα δεν εχετε(ειχατε καποια κοντρα ειτε τσακωμους) και αυτο ειναι πολυ θετικο – επειδη πιστευω πως ετσι θα ειναι πιο ευκολο να τα βρειτε στα τυπικα για χαρη του παιδιου.

Οπως μου ειπε μια φιλη..»ειναι ο ανθρωπος που θα τον βλεπεις για παντα,θες δν θες,χωνεψε το,,»

(ασχετα αν μου προκαλει αλλεργια)

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 1 μήνας, 2 εβδομάδες ακόμα από Φωτογραφία του/της currant currant.

13 Φεβρουαρίου 2017 στις 6:03 μμ

Μην σκέφτεστε έτσι. …είσαστε υπέροχες πρώτον γιατί βιωσατε το πιο υπέροχο πράγμα το να γίνεται μητέρες. ….ΤΑ αγγελουδια σας είναι μοναδικά είτε έχουν το επίθετο τον ανευθυνων πατεραδων τους είτε είναι αγνώστου πατρός. ….προφυλαξτε τα από αυτούς  …..μην νοιαζεστε τι θα γίνει και αν θα γίνει κάτι. …απολαύστε τις στιγμες τους γιατί μεγαλώνουν γρήγορα. ….και θα ένοιωθα υπέροχα  αν ήμουν στην θέση σας….παρά να παλεύω συνεχώς με έναν τρελό και δυστυχώς αυτός να είναι ο πατέρας του παιδιού μου και ακόμα χειρότερα να μεγαλώνει σε έναν άχρηστο κόσμο στιγματισμενο έχοντας το επίθετο του

13 Φεβρουαρίου 2017 στις 6:07 μμ

Γεια σας και πάλι! Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας

Currant θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για την απάντηση και να σου πω κάτι που ίσως δε γνωρίζεις κι εσύ.Υπαρχει μία διαδικασία πρόσληψης πατρώνυμου που γίνεται εύκολα στο δημαρχείο.Δηλαδη το αγνώστου πατρός ευτυχώς και περιέργως έχουν μεριμνήσει κάποιοι και διορθώνεται.αν θες σου στέλνω σχετικά μηνυμα
<p style=»text-align: left;»>Εγω συζητάω μία φορά την εβδομάδα με ψυχολόγο γι αυτό το θέμα.Ειναι όμως μία πολύ μεγάλη απόφαση.Μπορει να γίνει η αναγνώριση είτε δικαστικά είτε εξωδικαστικά.Αυτο δε σημαίνει όμως ότι αποκτά δικαιώματα ο πατέρας.Αυτο που θέλω να πω είναι ότι στη πραγματικότητα πρόκειται για μία σειρά από δικαστήρια και σίγουρα με τον μπαμπά που έχει ο γιος μου θα αυξάνονται και θα πληθύνονται.Εγω έχω βγάλει από επανω μου τις ενοχές κατά πολύ.Απλα ξέρω πως μπορω να κάνω εγώ ακόμα μία κίνηση για το συμφέρον του παιδιού μου.Κι αναρωτιέμαι αν στα αλήθεια μιλάμε για συμφέρον..Η ψυχολόγος ας πούμε,επειδή έλλειπε και στη δική μου οικογένειας το πατρικό πρότυπο,θεωρεί ότι.εμενα μου φαίνεται πολύ βαρύ λόγω του ιστορικού μου.Εμενα όμως μου φαίνεται πολύ βαρύ να πω στ παιδί μου ότι ξερεις ο μπαμπάς μένει μία περιοχή πιο πέρα.ηξερε ότι υπάρχεις αλλά δε σε έψαξε.Προς Θεού δε θα μιλούσα τόσο ωμά σε ένα μικρό παιδί.Ομως με τον καιρό το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.Απο την άλλη ξέρω ότι μόνη μου θα είμαι ισορροπημένη.Δε θα έχω κανένα βλάκα να ασχολούμαι.Βοηθεια έτσι κι αλλιώς δε περιμένω.Διατροφη δε νομίζω να δώσει.ουτε ευρώ δεν έχει δώσει.Ταλαντευομαι πολύ στην απόφαση.Προσπαθω να.μπω στη θέση του παιδιού.Αν θα με κατηγορήσει που δε διεκδίκησα όσα δικαιούται η αν θα πει κι αυτό «δε πειράζει δεν άξιζε».Ουσιαστικά αυτό που κερδίζω με την αναγνώριση είναι κληρονομικά δικαιώματα.ομως έτσι ίσως του δώσω την ευκαιρία να αρχίσει να με ζαλίζει.Προσωπικα είμαι πολύ καλά.Αν άνοιγε η γη να τον καταπιεί θα ήμουν ευγνώμων.Αν από την άλλη σκεφτώ ότι θα ζητήσει επαφές αλλά από όσο τον ξέρω δε θα είναι τυπικός στις υποχρεωσειςαλλον θα καταφέρω απλά να φέρω εντάση στον εαυτό μου.Για την ώρα απλά ενημερώνομαι ας από δικηγόρους..</p>
 

14 Φεβρουαρίου 2017 στις 10:49 πμ

Γεια σου Έλενα,

η καρδία σου θα σου πει ποιο ειναι το σωστό. Η δικία μου καρδιά μου ειχε πεί απο την γέννα ήδη, να μην επιτρέψω την αναγνώρηση. Οχι οτι ο μπάμπάς της κόρης μου ήταν κακός άνθρωπος, ισα-ίσα πολύ καλός ανθρωπος είναι, αλλα λόγω οιδιπόδειου προβλημματος που είχε, εβλεπα οτι θα εξεθεται την μικρή μου σε αρκετους κινδύνους. Δεν ειμαι ουτέ εγω η τελεια μαμα που μπορω να την σωσω απο καθέ κινδυνο, αλλα μπορώ ομως να προβλέψω καταστάσεις και να την προστατευσω. Ο μπαμπάς της ειχε το ελευθερο να την βλέπει οποτε θέλει, και την εβλεπε μεχρι τα δύο της. Μετα εξαφανίστηκε. Μετα απο αλλα δυο χρονια ή μικρή μου εμμέσως  αναρρωτιοτανε για αυτόν. Ετσι πήγα σε παιδοψυχολογο και εκανα αλλή μια προσπάθεια. Την σταθερότητα των επισκεψεων δεν μπορεσε να την κρατήσει, το οποίο ήταν και ο μοναδικός κανονας που εβαλα, και ολο αυτό κατέληξε στην δική του αποφασή οτι δεν μπορεί να είναι μπαμπας. Οσον αφορά την αναγνώρηση, και τα «δικαιώματα» που ζητούσε -οχι υποχρεωσεις-, η απαντηση μου ήταν θα δείξει το μέλλον. Το μέλλον εδειξε πριν καν δει την μικρή δευτερή φορα απο τον παιδοψυχολογο και μετα. Στην μικρή ειπα σιγα σιγά όλη την αλήθεια. Δεν ξέρω πως τα καταφερα, αλλά της έδωσα το μύνημα που έπρεπε να πάρει, οτι ο μπαμπάς δεν ειναι κακός ανθρώπος αλλα δεν ειναι ομως σωστός (υπάρχουν και σωστοί) και δεν εχουμε εμεις το δικαιωμα να τον πιεσουμε για κατι το οποιο ειπε οτι δεν μπορεί να ειναι. Η μικρή πλέον ειναι σε στάδιο «ποτε θα βρουμε καινουργιο σωστό μπαμπά?»  Εγώ λόγω, το οτι η πλευρά του πατερα μου βρισκεται στο εξωτερικό, ηδη πριν 3 χρονια είδα τι προβλημματα θα ειχα με το να ταξιδεψω με την μικρή αν ήταν αναγνωρισμένη. Εσύ θα κρίνεις τι ειναι σωστό για το παιδί σου.

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 1 μήνας, 2 εβδομάδες ακόμα από Φωτογραφία του/της fransouaz fransouaz.

17 Μαρτίου 2017 στις 11:26 μμ

Γεια σας , διαβασα μερικα απο τα παραπανω και ειμαι περιπου στην ιδια θεση.Ειμαι 21 ετων ,εμεινα κατατυχη εγκυος ,το μαθα καπως αργα ,οταν ημουν 3μηνων και κατι, οποτε δεν ηθελα να το ριξω μιας και ειχε σχηματιστη.Ουτε η γονεις μου ηθελαν και ουτε θελουν κατι τετειο , γιατι θελουν το καλο μου. Ο »πατερας »του παιδιου ,οταν το εμαθε ελεγε πως θα παμε γυναικολογο και πως θελει να μιλησει με τους δικους μου ,και ,και…τελικα εμεινε στα αυγα του. Το μονο που ειχε καταφερει εκεινη την μερα ηταν να με κανει κομματια , λεγοντας μ να το ριξω και οτι δν μπορει να χει τετειες ευθυνες (γιατι ειναι μικρος ακομα ) και εχει κιαλλες υποχρεωσεις. Μετα απο κατι μερες ,τις οποιες ουτε φωνη -ουτε ακροαση (κ απο την δικη μ πλευρα ,γιατι ηξερα οτι εχει δουλειες κ δεν ηθελα να τον ζορισω ) μου στελνει μηνυμα λεγοντας »ποιον πας να κοροιδεψεις , και δεν εισαι εγκυος και αν ησουν θα μου ελεγες να ρθω να μιλησουμε και να παμε στον γυναικολογο » ,αλλη μια φορα που με εκανε χαλια (ειμαι κ αρκετα ευαισθητη κιολας) .Ο μονος που μπορουσε να του κοψει το βηχα ηταν ο πατερας μ ,τον πηρε τηλεφωνο και μιλησανε (γιατι δεν θα ερχοταν ) και ετσι εδω και ενα μηνα εχω ησυχια . Τωρα παω στους 6 μηνες και δεν ξερω ακομα τι να κανω με αυτην την κατασταση και μ χει ξεκαθαρισει οτι δεν θελει να ξερει τιποτα για το παιδι ,ουτε να το γνωρισει , ομως ο πατερας μου θελει να παρει τουλαχιστον το επιθετο του και τιποτα αλλο. Εγω θα τον ηθελα διπλα μου ,αλλα αφου με κανει χαλια ,πιστευω καλυτερα ετσι , αλλα σκεφτομαι οτι μπορει να με μισησει το παιδι (αν κ ειναι νωρις ) και με επηρεαζει και το γεγονος το οτι μετα θα ειμαι μονη μου και σιγουρα δεν θα με θελει κανενας αφου θα χω παιδι . Πιστευω να μν σας ζαλισα ,περιμενω την γνωμη σας με το παραπανω θεμα , αν εκανα καλα πυ το κρατησα και οτι αλλο πιστευετε εσεις να μ πειτε.

27 Μαρτίου 2017 στις 11:58 πμ

Τι εννοείς δεν θα σε θέλει κανένας αφού θα έχεις παιδί? Δεν έχεις μικρόβιο, προς Θεού! Ευλογία κουβαλάς! Αυτό να μην το ξανασκεφτείς ποτέ… Πίστεψε με όταν γεννηθεί με το καλό, θα μπορέσεις πιο ευκολά να διαλέξεις τον κατάλληλο σύντροφο για εσένα. Και δεν είσαι μονή σου. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε μισήσει το παιδί σου.. Για πιο λόγο? Δηλαδή η δικιά μου η κόρη που έχει το επίθετο μου από επιλογή μου και που από επιλογή μου χώρισα με τον πατερά της, τι θα έπρεπε να κάνει? Σε λίγους μήνες που θα μάθεις και εσύ πως συλλαβίζεται η «Ευτυχία» θα σκέφτεσαι «τι χαζομάριτσες σκεφτόμουνα και στεναχωριόμουνα»… Με το καλό σου εύχομαι το μωρό σου!

.Γ.: Γνώρισα κάποτε ενάν φοιτητή που εψαχνε για σπίτι με την μητερά του, και περιφανος μας είχε πεί «Η μητέρα μου είναι ανύπαντρη μητέρα και είμαι πολύ περίφανος για αυτό.» Ειχα συγκινηθεί πολύ τοτέ, τώρα είμαι και εγώ περίφανα στην θέση της.

  • Αυτή η απάντηση τροποποιήθηκε στις 3 μέρες, 12 ώρες ακόμα από Φωτογραφία του/της fransouaz fransouaz.

28 Μαρτίου 2017 στις 2:05 πμ

Συμφωνω απολυτα με την Fransouaz!!

Προσπαθησε οσο μπορεις να μην αγχωνεσαι. Θυμαμαι ποσο αγχος ειχα για οσα ειχαν γινει με τον πρωην καθως και για την συμπεριφορα του κτλ, Δεν αξιζει!! Απο την στιγμη που εχεις ατομα δικα σου που σε στηριζουν, προσπαθησε καλη μου να εισαι ηρεμη!! Ολα θα πανε καλα!!

Εμαθες το φυλο του μωρου?

Κανε οσο μπορεις θετικες σκεψεις!!

(οσο για τον συντροφο, μπορει να αναθεωρησει στο μελλον)